„Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście. Ja dam wam wytchnienie.” (Mt 11,28)

Czyż nie wspanialsze byłoby moje życie, gdybym każdego dnia, w każdej chwili, w każdej sytuacji oraz ze wszystkimi sprawami, szczególnie z najtrudniejszymi, przychodził zawsze do Ciebie, Panie, byś dał mi wytchnienie?

„Podobnie wasz Ojciec, który jest w niebie, nie chce, aby zaginął nawet jeden z tych najmniejszych.” (Mt 18,14)

Dzięki Ci, Panie, za Twoją wielką miłość, nawet do najbardziej zagubionego w życiu człowieka! Niech w takiej miłości umacniają nas również słowa piszącego ku pokrzepieniu serc Henryka Sienkiewicza: „Nie dość kochać dobrych, ale trzeba kochać i złych, gdyż tylko miłością można z nich złość wyplenić.”!

„Jestem służebnicą Pana; niech mi się stanie według twego słowa.” (Łk 1,38)

Pomóż mi, Panie, w kroczeniu przez życie w postawie służby Bogu i ludziom, za przykładem i wstawiennictwem Twojej matki Maryi! Pomóż mi być wdzięcznym za wszystkich, którzy tak jak Twoja matka Maryja, uczą mnie posłuszeństwa względem natchnień Ducha Świętego, względem głosu dobrze ukształtowanego sumienia!

„Przygotujcie drogę Panu!/ Wyprostujcie Jego ścieżki!” (Mt 3,3)

Niech te słowa z Ewangelii współbrzmią w naszych sercach z refrenem adwentowej pieśni „Przybądź Panie bo czekamy”: „Gotujmy drogę Panu, * prostujmy ścieżki Jego, * przemieńmy swoje życie, * odwróćmy się od złego.” i prowadzą nas ku prawdziwemu nawróceniu!

„Darmo otrzymaliście, darmo dawajcie.” (Mt 10,8)

Tak wiele darmo w życiu od Boga otrzymałem, a tak mało w życiu darmo innym ludziom dałem. Pomóż mi, Panie, z Bożą i ludzką pomocą, nie tylko dary Boże dostrzegać i przyjmować, ale wytrwale je pielęgnować i rozwijać oraz z innymi ludźmi nimi się dzielić!

„Niech wam się stanie według waszej wiary.” (Mt 9,29)

A jaka jest wiara każdej i każdego z nas? W rozważaniach do dzisiejszej Ewangelii autorstwa paulistów możemy przeczytać, „że powątpiewanie w moc Boga zatrzaskuje Mu drzwi do naszego życia.” Czy naprawdę wierzę  w każde kierowane do mnie przez Ciebie słowo, mój  Panie i Zbawicielu?

„Każdy, kto słucha tych moich słów i wprowadza je w czyn, jest podobny do człowieka rozsądnego, który zbudował dom na skale.” (Mt 7,24)

Pomóż mi, Panie, w sprostaniu trudnej sztuce słuchania wszystkich Twoich słów i wprowadzania ich w czyn, a tym samym w budowaniu domu na skale! Niech mi w tym także pomaga przesłanie pouczającej bajki o trzech małych świnkach, które podjęły się budowy trzech domków, o trzech różnych konstrukcjach! A inspiracją niech mi też będą słowa bł. kard. Stefana Wyszyńskiego: „Każda rzecz wielka musi kosztować i musi być trudna. Tylko rzeczy małe i liche są łatwe.”!

„Najedli się wszyscy do syta, a zebranymi resztkami napełniono siedem koszy.” (Mt 15,37)

Ku coraz lepszemu zrozumieniu tych słów z dzisiejszej Ewangelii niech nas prowadzi śpiew przed posiłkiem, praktykowany często na oazowych rekolekcjach czy innych spotkaniach wspólnotowych:  „Chodźcie jeść, Zbawca woła, chodźcie jeść. Możesz zjeść u Jego stołu, ile chcesz. On tysiące nakarmił, wino z wody uczynił. Teraz woła wszystkich głodnych: Chodźcie jeść!” Któż bowiem, jeśli nie Ty, Panie, może nas nakarmić do syta, w odniesieniu nie tylko do życia doczesnego, ale i wiecznego?

„Szczęśliwe oczy, które widzą to, co wy widzicie.” (Łk 10,23)

Czy doceniam należycie obecność Twoją, Panie, w moim życiu oraz w życiu moich bliskich? Proszę Cię o łaskę twórczego trwania w radości z doświadczania Twojej obecności! Niech ona dodaje mi duchowej energii, niech ona mnie i moich bliskich uskrzydla!

„U nikogo w Izraelu nie spotkałem tak wielkiej wiary.” (Mt 8,10)

Powiedziałeś tak, Panie, o wierze setnika, oficera rzymskiego, poganina. A co powiedziałbyś, u progu tegorocznego Adwentu, o mojej wierze? Czy zasługuje na Twoją pochwałę czy naganę?

„Dlatego też i wy bądźcie gotowi, bo w chwili, kiedy się nie spodziewacie, Syn Człowieczy przyjdzie.” (Mt 24,44)

Słowa Twoje, Panie, na pierwszy rzut oka, wydają się jasne i proste. Dlaczego więc tak trudno przychodzi nam żyć, zawsze i wszędzie, w każdej sytuacji i w każdych okolicznościach, w pełnej gotowości na spotkanie z Tobą u kresu naszego ziemskiego pielgrzymowania?

„Uważajcie więc na siebie, aby wasze serca nie były ociężałe wskutek obżarstwa, pijaństwa oraz trosk codziennego życia, aby ten dzień nagle was nie zaskoczył.” (Łk 21,34)

Dzięki Ci, Panie, za zachętę do konstruktywnego czuwania w przededniu Adwentu Anno Domini 2025! Niech ona nas w tym szczególnym czasie oczekiwania na spotkanie z Tobą, tu na ziemi i w wieczności, inspiruje do rzetelnej pracy nad sobą, nad naszymi małżeństwami, nad naszymi rodzinami oraz większymi wspólnotami!

„Niebo i ziemia przeminą, ale moje słowa nie przeminą.” (Łk 21,33)

Dzięki Ci, Panie, że dzieje się tak już od blisko dwóch tysięcy lat! Że słowa Twoje rzeczywiście nie przemijają! I, jak nas o tym zapewniasz, nigdy nie przeminą!

„A gdy to zacznie się dziać, wyprostujcie się i podnieście głowy, bo zbliża się wasze odkupienie.” (Łk 21,28)

Spraw, Panie, aby Twoja zapowiedź dotycząca przyszłości dodawała nam odwagi i pewności w obliczu wszystkiego, co po ludzku napawa lękiem i niepewnością! Wobec wszystkiego, co nas przeraża i paraliżuje!

„Ze względu na moje imię poprowadzą was przed królów i namiestników.” (Łk 21,12)

Bądź z nami, Panie, oświecaj i umacniaj nas, ilekroć, ze względu na Twoje imię, przyjdzie nam stanąć przed wielkimi tego świata i dawać świadectwo o Twoim działaniu, o Twojej obecności w naszym życiu!

„Uważajcie, abyście nie zostali wprowadzeni w błąd! Pojawi się bowiem wielu takich, którzy w moje imię będą mówić: <<Ja jestem>> oraz: <<Nadchodzi czas>>. Nie idźcie za nimi!” (Łk 21,8)

Pomóż, Panie, mi oraz moim bliskim, abyśmy, zawsze i wszędzie, rozpoznawali fałszywych proroków i nie podążali za nimi! Abyśmy podążali li tylko za Tobą oraz za Twoimi uczniami, za Twoimi prorokami!

„Naprawdę mówię wam: Ta uboga wdowa wrzuciła więcej niż wszyscy inni.” (Łk 21,3)

Spraw, Panie, aby Ewangelia o wartości wdowiego grosza była dla mnie nieustanną inspiracją do wytrwałości w przeżywaniu swojego ziemskiego życia w duchu ofiarowywania siebie Bogu i bliźniemu jak sobie samemu!

„Zapewniam cię: Dzisiaj ze Mną będziesz w raju.” (Łk 23,43)

Obyśmy doczekali się, u kresu naszego ziemskiego pielgrzymowania, podobnego zapewnienia i podobnej obietnicy z ust Twoich, Panie! Takich słów, jakie  usłyszał od Ciebie, ukrzyżowany wraz z Tobą, Dobry Łotr z dzisiejszej Ewangelii!

„Dzieci tego świata żenią się i za mąż wychodzą.” (Łk 20,34)

Duchu Święty, wspomagaj mnie w myśleniu, mówieniu i działaniu z perspektywy zmartwychwstania! Z perspektywy obiecanego przez Jezusa na kartach Ewangelii spotkania z Bogiem w życiu wiecznym!

„Cały lud słuchał Go z zapartym tchem.” (Łk 19,48)

Czy za każdym razem słucham Cię, Panie, z zapartym tchem, jak lud z dzisiejszej Ewangelii? Czy moje słuchanie Ciebie przeradza się zawsze w posłuszeństwo Tobie?

„Gdy zbliżył się do miasta, na jego widok zapłakał.” (Łk 19,41)

O łaskę uzdrawiających łez proszę Cię, Panie, w myśl słów, urodzonego w Piersławku koło Piecek w powiecie mrągowskim, sławnego pisarza Ernsta Wiecherta: „Nie wstydzę się łez wypłakanych nad kartami Biblii.”! Oraz o tę łaskę, byś nie miał powodów do płakania nade mną, nad moją rodziną i nad moim narodem, jak uczyniłeś to nad Jerozolimą!

„Każdemu, kto ma, będzie dodane. Temu zaś, kto nie ma, zostanie zabrane nawet to, co ma.” (Łk 19,26)

Spraw, Panie, aby przypowieść o powierzonym majątku inspirowała mnie do coraz lepszego pomnażania darów, talentów i pasji, którymi obdarzył mnie Bóg!

„Zszedł więc szybko i przyjął Go z radością.” (Łk 19,6)

Czy zawsze i wszędzie, w każdej życiowej sytuacji, schodzę szybko z mojej sykomory i  przyjmuję Cię, Panie, z taką samą radością, z jaką uczynił to Zacheusz? Czy czynię to na miarę radości płynącej z  narzeczeńskich spotkań z przyszłym współmałżonkiem?

„Przejrzyj, twoja wiara cię uzdrowiła.” (Łk 18,42)

Ileż to razy i ja, Panie, na Twoje pytanie „Co chcesz, abym ci uczynił?” odpowiadam „Panie, żebym przejrzał.”? Czy moja wiara umożliwia, w każdej sytuacji mojego życia, usłyszenie odpowiedzi, udzielonej przez Ciebie niewidomemu pod Jerychem? A przecież przejrzenia potrzebują zarówno moje oczy, jak też moja dusza, mój umysł i moje serce. Trudno mi bowiem przychodzi w myślach, w mowie i w uczynkach sprostać zawsze i wszędzie zasadom płynącym z Ewangelii.

„Będzie to dla was okazja do dawania świadectwa. (…) Ja dam wam wymowę i mądrość (…) Dzięki swej wytrwałości zyskacie wasze życie.” (Łk 21,13-19)

Pomóż mi, Panie, nie przegapić, nie przespać i nie zmarnować, żadnej okazji do dawania świadectwa o Twoim działaniu w moim życiu oraz w życiu moich bliskich!

„Czy jednak Syn Człowieczy znajdzie wiarę na ziemi, gdy przyjdzie?” (Łk 18,8)

Czy znajdziesz Panie, wiarę we mnie, gdy przyjdziesz? Czy dbam o nią należycie w każdej sferze mojego życia?

„Jeśli ktoś chce zachować swoje życie, straci je; a jeśli ktoś je traci, ocali je.” (Łk 17,33)

Duchu Święty, prowadź mnie ku wytrwałemu traceniu życia w miłości wyrażającej się w służbie Bogu i bliźniemu jak sobie samemu!

„Królestwo Boże nie przychodzi w sposób dostrzegalny. Nie będą mówili: <<Jest tutaj>>, albo <<Jest tam>>. Królestwo Boże jest bowiem pośród was.” (Łk 17,20)

Aby lepiej zrozumieć powyższe słowa o królestwie Bożym warto wczytać się w ich interpretację autorstwa Benedykta XVI, zawartą w jego książce „Jezus z Nazaretu”: „Nie jest ono podobne do królestw tego świata; jego miejsce znajduje się w sercu człowieka. Tam ono rośnie, stamtąd dociera jego oddziaływanie.”

„Wtedy jeden z nich, widząc, że został uzdrowiony, wrócił, głośno chwaląc Boga. Upadł na twarz do Jego stóp i dziękował Mu. Był to samarytanin.” (Łk 17, 15-16)

Niechże Ewangelia o uzdrowieniu dziesięciu trędowatych zachęca mnie do wytrwałego pielęgnowania w sobie cnoty wdzięczności! Cnoty, o której tak często zdarza mi się zapominać!

„Tak i wy, kiedy wykonacie wszystko, co wam polecono, mówcie: <<Jesteśmy nieużytecznymi sługami. Wykonaliśmy to, co było naszą powinnością.>>” (Łk 17,10)

O ducha radosnej służby, na miarę zaproszenia płynącego z Twoich słów oraz ze słów Sługi Bożego Księdza Franciszka Blachnickiego, proszę Cię, Panie!