„Ten, kto przyłożył rękę do pługa, a wstecz się ogląda, nie jest przydatny w królestwie Bożym.” (Łk 9,62)

Powyższa wskazówka dla pragnących pójść za Tobą, dokądkolwiek się udasz, Panie, przywołują w pamięci mojej duszy, w moim umyśle i w moim sercu słowa starej oazowej i pielgrzymkowej pieśni: „Precz odrzuciłem za siebie w dal / wszelkie zwątpienie i wszelki strach. / Ogromna radość w mym sercu gra / na myśl jak dobry dla mnie jest mój Pan!” Oby, w świetle ministranckiego pozdrowienia, owa ogromna radość na myśl, jak dobry jesteś dla minie Panie, szła ze mną przez całe moje życie zawsze i wszędzie!

P.S.

Drodzy Czytelnicy rozważań do Ewangelii z dnia!

Bogu i ludziom niech będą dzięki za rok duchowej przygody związanej z publikowaniem codziennych rozważań do Ewangelii z dnia na stronie internetowej Domowego Kościoła – rodzinnej gałęzi Ruchu  Światło-Życie w archidiecezji warmińskiej! Wam zaś, Czytelnicy moich skromnych przemyśleń, powtarzam słowa sprzed miesiąca: Nawet jeśli nikt z Was nie podejmie się ich kontynuowania, z łatwością znajdziecie inne, w formie pisanej, a nawet audiowizualnej. Osobiście polecam Wam ewangeliczne przemyślenia siedmiu kapłanów na łamach czytanego przeze mnie od Bożego Narodzenia Anno Domini 1995 „Gościa Niedzielnego”. A tymczasem życzę Wam Bożego błogosławieństwa, Bożego prowadzenia oraz światła i mocy Ducha  Świętego w Waszej codzienności! I zapraszam Was do comiesięcznej lektury moich felietonów na Blogu Pasja w wersji internetowej lub sięgnięcia po wydanie książkowe pierwszych 48 pod tytułem „Blog Pasja. Felietony”.

Z zapewnieniem o codziennej modlitwie za Was oraz za bliskie Wam osoby, wydarzenia i sprawy

Grzegorz Joachim Jarmużewski

mrag_rodzilaw@wp.pl

„Oto prawdziwy Izraelita, w którym nie ma fałszu.” (J 1,47)

Czy zasługuję na takie uznanie w Twoich oczach, Panie? Czy umożliwiają  takie wyróżnienie moje myśli, słowa i czyny? Czy nie utrudniają je moje liczne zaniedbania w czynieniu dobra na miarę otrzymanych od Boga darów? Na miarę talentów i uzdolnień, którymi tak obficie obdarzył mnie Stwórca?

„Kto przyjmuje to dziecko w moje imię, Mnie przyjmuje. A kto Mnie przyjmuje, przyjmuje Tego, który Mnie posłał. Kto bowiem wśród was wszystkich jest najmniejszy, ten jest wielki.” (Łk 9,48)

Duchu Święty, pomóż mi rozpoznawać Syna Bożego, a zarazem Boga Ojca, w każdym człowieku o prostocie dziecka! Rozpoznawać go i w duchu dzisiejszej Ewangelii przyjmować! Przyjmować, nie zrażając się tym, że przez wielu uznawany jest on za kogoś najmniejszego spośród otaczających mnie ludzi!

„Później jednak odczuł żal i poszedł.” (Mt 21,29 wg Biblii Paulistów)

„Później jednak opamiętał się i poszedł.” (Mt 21,30 wg Biblii Tysiąclecia)

O łaskę żalu i opamiętania, ilekroć trudno mi kroczyć przez życie drogą mojego powołania, ilekroć trudno mi słuchać głosu sumienia, proszę Cię, Panie! O łaskę otwartości na natchnienia Ducha Świętego, którymi obdarza mnie w moim życiu Bóg! O łaskę przyjmowania łask!

„Posłuchajcie uważnie tych słów: Syn Człowieczy będzie wydany w ręce ludzi.” (Łk 9,44)

Czy dociera do mnie fakt, że Syn Człowieczy został wydany w ręce ludzi? I bywa wielekroć wydawany w ręce ludzi po dziś dzień? Ilekroć jest przez nich ponownie zdradzany, wyszydzany, odrzucany, sponiewierany, osądzany i na śmierć skazywany? Jak ten fakt wpływa na moje myśli, słowa i czyny? Czy należycie solidaryzuję się z Tobą, Panie, w mojej codzienności?

„Syn człowieczy musi wiele wycierpieć, będzie odrzucony przez starszych, wyższych kapłanów i nauczycieli Pisma, zostanie zabity, a trzeciego dnia zmartwychwstanie.” (Łk 9,22)

Pouczasz, Panie, na kartach Ewangelii (J 15,20), że jeśli Ciebie prześladowali, także i nas będą prześladować. A nam czasem tak trudno przyjąć nawet drobne uciążliwości ze względu na trwanie przy Tobie. Nie byłoby zaś Twojego zmartwychwstania bez wcześniejszego znoszenia cierpień i odrzucenia ze względu na pełnienie woli Bożej. Tak ma się też rzecz z naszym zmartwychwstaniem, wszak sam nas do przyjęcia takiej postawy zapraszasz: „Jeśli ktoś chce iść za Mną, niech się wyrzeknie samego siebie, niech weźmie swój krzyż i niech Mnie naśladuje.” (Mk 8,34)

„I chciał Go zobaczyć.” (Łk 9,9)

Historia Heroda uczy nas, że nie wystarczy chcieć Cię, Panie, zobaczyć, aby usłyszeć słowo Boże i wprowadzać je w czyn.

„Wyruszyli więc i szli przez wioski, głosząc wszędzie Ewangelię i uzdrawiając.” (Łk 9,6)

W myśl modlitwy paulistów do dzisiejszej Ewangelii „niech nie bronię się ani nie uciekam przed dawaniem świadectwa o Tobie”, Panie! Przed dawaniem świadectwa w drodze przez świat, który bywa nazywany, dzięki masowym mediom elektronicznym, globalną wioską!  I spraw, Panie, by nigdy i nigdzie nie brakowało głoszących Ewangelię i uzdrawiających, pod natchnieniem Ducha Świętego, zgodnie z wolą Bożą! Wszak Ty sam nas uczysz: „Żniwo jest wprawdzie wielkie, ale mało robotników. Proście więc Pana żniwa, aby wysłał robotników na swoje żniwo.” (Łk 10,2) Pięknie wyraża tę prawdę refren oazowej i pielgrzymkowej pieśni: „Wiele jest serc, które czekają na Ewangelię. Wiele jest serc, które czekają wciąż.”

„Moją matką i moimi braćmi są ci, którzy słuchają słowa Bożego i wprowadzają je w czyn.” (Łk 8,21)

Duchu Święty, wspomagaj mnie w wytrwałym słuchaniu słowa Bożego i wprowadzaniu go z determinacją w czyn, abym mógł być dla Jezusa Chrystusa jak Jego matka i jak Jego brat!

„Lekarz nie jest potrzebny zdrowym, lecz chorym. Idźcie i starajcie się zrozumieć, co znaczy: Miłosierdzia chcę a nie ofiary. Bo nie przyszedłem powoływać sprawiedliwych, ale grzeszników.” (Mt 9,12-13)

Pomóż mi, Panie, widzieć w sobie, przy wsparciu głosu sumienia, każdą chorobę mojej duszy, abyś mógł mnie z niej, za każdym razem, jako Najlepszy Lekarz, wyleczać!

„Czy nie mogę uczynić ze swoją własnością tego, co chcę? Dlaczego patrzysz zazdrosnym okiem na to, że jestem dobry?’ (Mt 20,15)

Strzeż mnie, Panie, od przyjmowania wobec ludzi, cieszących się Twoim szczególnym błogosławieństwem, po latach ich wcześniejszego błądzenia, destrukcyjnej postawy zazdrości!

„Kto ma uszy do słuchania, niechaj słucha.” (Łk 8,8)

W myśl modlitwy paulistów do dzisiejszej Ewangelii „proszę Cię, Panie, abym był żyzną glebą dla ziarna, którym jest Twoje słowo, aby mogło ono wzrastać w moim życiu i wydawać obfity owoc wiary”!

„Dlaczego Mnie szukaliście? Czy nie wiedzieliście, że muszę być w tym, co jest mego Ojca?” (Łk 2,49)

Skoro takie pytania zadałeś, Panie, poszukującym Cię rodzicom, Maryi i Józefowi, to tym bardziej kierujesz je i do mnie. Dlaczego Cię szukam? Czyżbym nie wiedział, że musisz być w tym, co jest Twojego Ojca? Duchu Święty, prowadź mnie na spotkania z moim Panem i Zbawicielem tam, gdzie On rzeczywiście jest; tam, gdzie mogę Go rzeczywiście znaleźć!

„Odpuszczone są jej liczne grzechy, ponieważ bardzo umiłowała. Komu mało się odpuszcza, ten mało miłuje.” (Łk 7,47)

Dzięki Ci, Panie, za płynący każdorazowo pokój serca pod wpływem Twojego odpuszczenia moich  licznych grzechów w Sakramencie Pokuty i Pojednania! Spraw proszę, aby potęgowało ono we mnie miłość względem Boga, bliźniego i siebie samego! W myśl słów Tomasza `a Kempisa: „Prawdziwie wielki jest ten, kto posiada wielką miłość.”!

„Do kogo więc przyrównam ludzi tego pokolenia? Do kogo są podobni?” (Łk 7,31)

Do kogo przyrównałbyś, Panie, nasze pokolenie? Do kogo przyrównałbyś, Panie, mnie i moich bliskich? Do kogo jestem i jesteśmy podobni?

„Gdy Jezus zobaczył Matkę i stojącego obok ucznia, którego miłował, zwrócił się do Matki: <<Kobieto, oto Twój syn>>. Następnie rzekł do ucznia: <<Oto twoja Matka>>. I od tej godziny uczeń przyjął Ją do siebie.” (J 19,26-27)

Aby nie wyważać otwartych drzwi, posłużę się tym razem przemyśleniami paulistów ze „Słowa na każdy dzień”: „W rozważanej dziś Ewangelii (J 19,25-27) nie ma ani jednego słowa padającego z ust Maryi. Jest jedynie zapis, że Ona stała przy krzyżu. Czy powinniśmy się temu dziwić? Czy są słowa, którymi można wyrazić ból Matki z powodu konania Syna? A skoro słowa są niewystarczające, pozostaje milcząca obecność. Maryja uczy nas, że miłość polega nie tyle na wypowiadanych słowach, ile na obecności. Uczmy się od Niej tej postawy serca, które kiedy trzeba, śpiewa Magnificat, a kiedy trzeba, po prostu jest i milczy.”

„Tak bardzo bowiem Bóg umiłował świat, że dał swojego jednorodzonego Syna, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, lecz miał życie wieczne.” (J 3,16)

Szkoda, że świat tak często nie wierzy w Ciebie, Panie, pomimo wielkiej miłości Boga oraz Jego obietnicy życia wiecznego! O łaskę wiary dla mnie i dla moich bliskich, na miarę naszych duchowych potrzeb i możliwości, proszę Cię, Panie!

„Podobnie postąpi z wami mój Ojciec, który jest w niebie, jeśli każdy z was szczerze nie przebaczy swojemu bratu.” (Mt 18,35)

Dzięki Ci, Panie, za  Twoje pouczenia na temat obowiązku przebaczania, które wypływają z dzisiejszej  Ewangelii (Mt 18,21-35)! Ucz mnie nieustannie trudnej sztuki przebaczania i udzielaj mi obficie Twojego przebaczania moich licznych grzechów! Grzechów popełnianych przeze mnie myślą, mową, uczynkiem i zaniedbaniem.

„Każde drzewo poznaje się po jego owocach.” (Łk 6,44)

Jakie drzewo przypomina dziś moje życie i jakie są jego owoce? Jakim drzewem okaże się ono w dniu, w którym wezwiesz mnie u jego ziemskiego kresu, Panie, i jakie będą wtedy jego owoce? Pomóż mi, Panie, być dobrym drzewem, wydającym dobre owoce w każdej sferze mojego życia!

„Obłudniku! Wyjmij najpierw belkę z własnego oka, a wtedy przejrzysz i będziesz mógł wyjąć drzazgę z oka twojego brata.” (Łk 6,42)

Pomóż mi, Panie, wyjmować najpierw belkę z  własnego oka, bym lepiej widział, ilekroć zamierzam wyjąć drzazgę z oka mojego brata! Pomóż mi, zawsze i wszędzie, stawać w prawdzie przed Bogiem, przed ludźmi i przed samym sobą!

„Bądźcie miłosierni, jak miłosierny jest wasz Ojciec. Nie osądzajcie, a nie będziecie osądzeni. Nie potępiajcie, a nie będziecie potępieni. Przebaczajcie, a będzie wam przebaczone. Dawajcie, a będzie wam dane. Miara dobrą, ubitą, utrzęsioną, przepełnioną, wsypią wam do kieszeni. Jaką bowiem miarą mierzycie, taką i wam odmierzą.” (Łk 6,36-38)

Dzięki Ci, Panie, za Twoje pokrzepiające i uskrzydlające słowa! Za cenny drogowskaz na spełnione życie, w którym, w myśl popularnego powiedzenia, dobro wraca!

„Jesteście szczęśliwi, gdy ludzie was nienawidzą, gdy was wykluczają spośród siebie, gdy was znieważają i pozbawiają dobrego imienia z powodu Syna Człowieczego. Cieszcie się i skaczcie z radości w tym dniu, ponieważ wielka jest wasza zapłata w niebie.” (Łk 6,22-23)

Pomóż nam, Panie, z radością przyjmować wszelkie uciążliwości w naszym życiu, które spotykają nas  ze względu na Twoje imię! A Twoja obietnica wielkiej zapłaty w niebie niech nas w tej radości upewnia i umacnia!

„Oto dziewica pocznie i porodzi Syna, któremu nadadzą imię Emmanuel, to znaczy: <<Bóg jest z nami>>.” (Mt 1,23)

Niech Twoje narodzenie, Panie, utwierdza w nas świadomość, że „Bóg jest z nami”! Niech nas też inspiruje i dodaje odwagi oraz twórczych skrzydeł retoryczne pytanie Apostoła Pawła: „Jeśli Bóg jest przy nas, to któż przeciwko nam?” (Rz 8,31)!

„A oni, tracąc rozum ze złości, naradzali się między sobą, co by mogli zrobić z Jezusem.” (Łk 6,11)

Spraw, Panie, aby nie opanowywała mnie nigdy niszcząca siła złości i powodowała tracenie rozumu! Wszak złość nie tylko, jak mówi znane porzekadło, piękności szkodzi, ale i wielkości, doskonałości, a przede wszystkim świętości, do której powołuje mnie Bóg.

„Jeżeli twój brat zgrzeszy przeciw tobie, idź i upomnij go w cztery oczy.” (Mt 18,15)

Ty wiesz dobrze, Panie, jak trudno mi udzielać upomnienia innym oraz jak trudno mi upomnienie ze strony innych, szczególnie najbliższych, przyjmować i w jego świetle przemieniać moje życie. Pomóż mi więc w każdej sytuacji, gdy zachodzi taka konieczność, zachować się jak trzeba i stawać na wysokości zadania!

„Syn Człowieczy jest Panem Szabatu.” (Łk 6,5)

Spraw, Panie, aby moje przestrzeganie Trzeciego Przykazania Dekalogu było, w myśl rozważań paulistów do dzisiejszej Ewangelii, utęsknieniem, a nie udręczeniem! Abyś Ty był w moim świętowaniu najważniejszy! Abyś był rzeczywistym Panem mojego świętowania! Dopomóż, aby każde moje świętowanie podporządkowane było odkrywaniu i wypełnianiu woli Bożej w moim życiu!

„Nikt też, kto się napił starego wina, nie chce młodego, bo mówi: <<Stare jest lepsze.>>” (Łk 5,39)

Jeżeli porównamy Dobrą Nowinę o Zbawieniu do starego wina, cóż może być ważniejsze, lepsze, mądrzejsze i piękniejsze, od spotkań z Tobą, Panie? Spotkań z Tobą tu na ziemi i w wieczności? Kto takiego spotkania doświadczył choćby raz w życiu, nie zadowoli się w pełni innymi.

„Nie bój się, odtąd będziesz łowił ludzi.” (Łk 5,11)

Czyż słowa Twoje, Panie, skierowane do Szymona, nie dotyczą także każdej chrześcijanki i każdego chrześcijanina, a więc i mnie? Wszak, wczytując się w rozważania paulistów do dzisiejszej Ewangelii, Jezus „nie potrzebuje ludzi przekonanych o własnej świętości, ale takich, którzy zechcą pokornie iść za Nim, naśladując Go”. „Pan Bóg nie powołuje uzdolnionych, ale uzdalnia powołanych”, jak mówi się często w oazowym środowisku.

„Uzdrowiona natychmiast wstała i usługiwała im.” (Łk 4,39)

Czy ja również, za przykładem teściowej Szymona z dzisiejszej Ewangelii, natychmiast wstaję i usługuję tym, których stawiasz, Panie, na drogach mojego życia, ilekroć doświadczam duchowego, psychicznego lub fizycznego uzdrowienia?

„Jego nauka budziła zdziwienie, gdyż Jego słowo było pełne mocy.” (Łk 4,32)

Dzięki Ci, Panie, za Twoje pełne mocy słowa, za pełne mocy słowa oddanych Tobie bez reszty sług Twoich! Spraw, by budziły one we mnie zawsze należne zdumienie i, zgodnie z wolą Bożą, przemieniały moje życie! W jakiejś mierze wzniosłe słowa mówiące o Twoim nauczaniu, Panie, odnoszę też do nauczania w imię Twoje, którego dane mi było w życiu doświadczać i za które z głębi serca pragnę Ci dziś podziękować! Spraw, by ono we mnie, w mojej codzienności, owocowało i  na innych promieniowało! Na Bożą chwałę oraz mój i moich bliskich pożytek  doczesny i wieczny!