„To niemożliwe, aby nie pojawiały się okazje do upadku. Jednak biada temu, przez którego one przychodzą.” (

Łk 17,1)

Duchu Święty, oświecaj moje myśli, aby chroniły mnie przed słowami, czynami i zaniedbaniami prowadzącymi innych do upadku!

„On jednak mówił o świątyni swego ciała. Kiedy więc powstał z martwych, uczniowie przypomnieli sobie, że właśnie to powiedział i uwierzyli Pismu oraz słowom Jezusa.” (J 2,21-22)

Spraw, Panie, aby i dla mnie Twoje zmartwychwstanie było źródłem dawania wiary Pismu Świętemu, dawania wiary wszystkim Twoim słowom!

„Mówię wam: Używajcie nieuczciwej mamony do zjednywania sobie przyjaciół, aby przyjęto was do wiecznych mieszkań, gdy się już ona skończy.” (Łk 16,9)

Biblia Paulistów wyjaśnia nam, że „sformułowanie użyte w tym wersecie oznacza, że człowiek tak powinien używać dóbr tego świata, aby przyczyniało się to do jego zbawienia.”

„Pan pochwalił nieuczciwego zarządcę za jego rozsądek. Bo synowie tego świata są wśród podobnych sobie bardziej rozsądni niż synowie światłości.” (Łk 16,8)

Biblia Paulistów tłumaczy nam, że „główne przesłanie przypowieści (o nieuczciwym zarządcy) tkwi w tym, aby chrześcijanie  żyjący w strukturach tego świata z taką zapobiegliwością i sprytem umieli zadbać o swoje życie wieczne, jak zadbał o swoją ziemską przyszłość nieuczciwy zarządca.”

„Taka sama jest radość wśród aniołów Bożych z jednego grzesznika, który się nawraca.” (Łk 15,10)

Niech przypowieści z dzisiejszej Ewangelii, o zaginionej owcy oraz zagubionej drachmie, przynaglają mnie z jednej strony do nieustannego nawracania się, z drugiej zaś strony do wytrwałej modlitwy i troski o nawrócenie innych, poczynając od najbliższych! I niech w spełnianiu tego zadania towarzyszy mi autentyczna radość z przemiany życia własnego i innych zgodnie z wolą Bożą!

„Kto nie dźwiga swojego krzyża i nie idzie za Mną, nie może być moim uczniem.” (Łk 14,27)

Pomóż mi, Panie, codziennie dźwigać mój krzyż i iść za Tobą, aby móc być Twoim uczniem! Spraw, bym z tego zadania nigdy nie rezygnował! Bym przed nim, jak przed moim własnym Westerplatte w nauczaniu Świętego Jana Pawła II do młodzieży, nigdy nie dezerterował!

„Pewien człowiek wyprawił wielką ucztę i zaprosił wielu.” (Łk 14,16)

Spraw, Panie, aby przypowieść o wielkiej uczcie inspirowała mnie do pozytywnego odpowiadania, myślą, słowem i czynem,  na Twoje nieustanne zaproszenia do spotkań z Tobą, już tu na ziemi, a kiedyś w wieczności!

„Będzie ci więc to odwzajemnione przy zmartwychwstaniu sprawiedliwych.” (Łk 14,14)

Dzięki Ci, Panie, za Twoją pokrzepiającą obietnicę, że każde czynione przez nas bezinteresownie dobro względem drugiego człowieka będzie odwzajemnione przy zmartwychwstaniu sprawiedliwych!

„Ja jestem drogą, i prawdą, i życiem.” (J 14,6)

Bądź, Panie, zawsze i wszędzie, drogą, i prawdą, i życiem! Dla mnie i dla moich bliskich!

„Szczęśliwi, którzy zabiegają o pokój, ponieważ oni zostaną nazwami synami Bożymi.” (Mt 5,9)

W dobie tak wielu wojen na świecie pragnę Ci, Panie, z głębi serca, podziękować, za wszystkich, którzy zabiegali i zabiegają o pokój! Oby ich nigdy i nigdzie nie zabrakło! Obyśmy na miarę naszych możliwości, z Bożą i ludzką pomocą, podążali ich śladami!

„Czy wolno w szabat uzdrawiać, czy też nie?” (Łk 14,3)

Dopomóż mi, Panie, aby Twoje słowa nie tylko nie przeszkadzały mi w czynieniu dobra w niedziele i święta, ale mnie do jego czynienia w te dni wręcz przynaglały!

„Starajcie się wejść przez ciasną bramę, bo mówię wam, że wielu będzie chciało wejść, ale nie zdołają.” (Łk 13,24)

Strzeż mnie, Panie, przed wybieraniem w moim życiu zbyt łatwych dróg, które nie prowadzą do spotkań z Tobą, tu na ziemi i w wieczności! I przebacz mi wszystkie ucieczki przed trudnościami, które mnie wręcz paraliżowały, prowadząc do przyjmowania przeze mnie postaw nieodpowiedzialnych! Niech te bolesne doświadczenia z przeszłości będą dla mnie stosowną przestrogą w teraźniejszości i w przyszłości!

„W tych dniach Jezus wyszedł na górę, aby się modlić, i całą noc spędził na modlitwie do Boga.” (Łk 6,12)

Wstydzę się, Panie, dniami mojego życia, w których trudno mi było wejść na górę moich duchowych możliwości i spędzić choć trochę czasu na modlitwie do Boga, skoro Ty, przed czekającym Cię wyborem dwunastu apostołów, trwałeś na niej przez całą noc.

„Kiedy to mówił, wszyscy Jego przeciwnicy zawstydzili się, a cały lud radował się ze wszystkich wspaniałych czynów, jakich dokonywał.” (Łk 13,17)

O łaskę zdrowego wstydu, ilekroć mówisz do mnie oraz zdrowej radości ze wszystkich dokonywanych przez Ciebie wspaniałych czynów w moim życiu, jak też w życiu moich bliskich, proszę Cię, Panie!

„Bo każdy, kto się wywyższa, będzie poniżony; a kto się uniża, będzie wywyższony”. (Łk 18,14)

Spraw, Panie, abym w mojej modlitwie kierował się zawsze przesłaniem płynącym z Twojej przypowieści o faryzeuszu i celniku! Przesłaniem inspirującym mnie do przyjmowania postawy skruszonego w swoim sercu celnika!

„Panie, pozostaw je jeszcze na rok. Ja okopię je i obłożę nawozem. Może zaowocuje. A jeśli nie, wtedy je usuniesz”. (Łk 13,8-9)

O łaskę wytrwałości w cierpliwości, wzorem ogrodnika z dzisiejszej Ewangelii, proszę Cię, Panie! A jest ona, w myśl perskiego przysłowia, drzewem, które ma gorzkie korzenie, ale bardzo słodkie owoce.

„Obłudnicy! Umiecie rozeznawać to, co dzieje się na ziemi i na niebie, a czemu nie potraficie rozeznać obecnego czasu?” (Łk 12, 56)

Dobrym komentarzem do dzisiejszej Ewangelii są słowa modlitwy na kartach Starego Testamentu: „Daj nam tak liczyć dni nasze, byśmy nauczyli się żyć mądrze!” (Ps 90,12 wg Biblii Paulistów) „Naucz nas liczyć dni nasze, abyśmy osiągnęli mądrość serca.” (Ps 90,12 wg Biblii Tysiąclecia). Dopełnieniem ich może być starożytna sentencja: „ Jeżeli nie znasz portu przeznaczenia, wiatry pomyślne nie będą ci wiały”.

„Poróżnią się: ojciec z synem, a syn z ojcem; matka z córką, a córka z matką; teściowa ze swoją synową, a synowa z teściową.” (Łk 12,53)

Lepszemu zrozumieniu wyjątkowo trudnego zdania z Ewangelii służą słowa homilii moderatora diecezjalnego Domowego Kościoła podczas Eucharystii z okazji październikowego spotkania animatorów o tym, że wyjątkowe więzi między ludźmi nie są więziami absolutnymi. Jest coś większego niż relacje międzyludzkie. Są one dobre o tyle, o ile wpisują się w relację najważniejszą, w relację z Bogiem.

„Od każdego, któremu wiele dano, wiele też będzie się wymagać, a komu więcej powierzono, od tego też więcej będą żądać.” (Łk 12,48)

Czyż piszącemu oraz czytającym dziś powyższe słowa nie dano wiele i więcej nie powierzono? I tym samym czyż nie będzie się od nas wiele wymagać oraz więcej żądać?

„Szczęśliwi słudzy, których pan zastanie czuwających, gdy przyjdzie.” (Łk 12,37)

Duchu Święty, wspomagaj mnie Twoimi darami, w przyjmowaniu postawy czuwania! Wzorem dobrego harcerza, żołnierza i strażnika! Wzorem sług z dzisiejszej Ewangelii!

„Tak dzieje się z każdym, kto skarby gromadzi dla siebie, a nie jest bogaty przed Bogiem.” (Łk 12,21)

Dzięki Ci, Panie, za Twoją przypowieść o niebezpieczeństwie bogactw! Pomóż mi tak myśleć, mówić i żyć, abym zawsze i wszędzie stawał się bogaty przed Bogiem! Abym nie gromadził skarbów dla siebie!

„Powiedział im też przypowieść o tym, że zawsze powinni się modlić i nie zniechęcać się.” (Łk 18,1)

Duchu Święty, umacniaj i oświecaj mnie Twoimi darami, ilekroć pojawia się w moim sercu pokusa zniechęcenia w czynieniu dobra i unikaniu zła, w postępowaniu zgodnym z wolą Bożą!

„Żniwo jest wprawdzie wielkie, ale mało robotników.” (Łk 10,2)

Czyż nie są Twe słowa, Panie, wezwaniem do rozważenia, na ile mogę i powinienem przejąć się ogromem duchowych potrzeb współczesnego świata, poczynając od moich najbliższych?

„Strzeżcie się zakwasu faryzeuszów, którym jest obłuda.” (Łk 12,1)

Pomóż mi, Panie, w każdym dniu mojego życia, stawać w prawdzie przed Tobą i przed samym sobą, by nie  dopadała mnie niszcząca siła obłudy!

„Poślę do nich proroków i apostołów. Jednych z nich zabiją, a innych będą prześladować.” (Łk 11,49)

Przebacz, Panie, wszystkim, którzy bezmyślnie zabijają i prześladują posyłanych do nich przez Ciebie, po dziś dzień, proroków i apostołów!

„Lecz biada wam, faryzeusze (…) Biada i wam, znawcom Prawa (…)” (Łk 11,42-46)

Czyż skarcenie faryzeuszy i nauczycieli Pisma na kartach Ewangelii nie dotyczy też niekiedy i mnie, moich postaw i moich priorytetów? 

14 października Anno Domini 2025

„Głupcy! Czy twórca tego, co zewnętrzne, nie uczynił także wnętrza?” (Łk 11,40)

Dzięki Ci, Panie, za cenną przestrogę, płynącą z dzisiejszej Ewangelii, przed przecenianiem w życiu tego, co zewnętrzne, a pomniejszaniem  tego, co wewnętrzne!

„A przecież tu jest ktoś większy od Salomona. (…) A przecież tu jest ktoś większy od Jonasza.” (Łk 11,31-32)

Pomóż mi, Panie, abym jak Królowa z Południa, przybywał do Ciebie z krańców ziemi mojej codzienności, by słuchać Twojej mądrości i jak mieszkańcy Niniwy, nawracał się dzięki Twojemu nauczaniu!

„Czy nie dziesięciu zostało oczyszczonych? Gdzie jest dziewięciu? I nie znalazł się nikt, kto by wrócił oddać chwałę Bogu, tylko ten cudzoziemiec?” (Łk 17-18)

Spraw, Panie, aby postawa Samarytanina z dzisiejszej Ewangelii była dla mnie drogowskazem w kroczeniu przez życie drogą wdzięczności i uwielbienia względem Boga wobec doświadczanych łask duchowego, psychicznego i fizycznego uzdrowienia!