COŚ NA ZĄB… PAŹDZIERNIK

COŚ NA ZĄB… PAŹDZIERNIK 2020 R.

„Babcia zastąpi tysiąc opiekunek, ale żadna opiekunka nie zastąpi Babci”.

Oglądając pewnego dnia jakiś program, dotyczył między innymi opieki nad drugim człowiekiem, usłyszałem tam zdanie: „Babcia zastąpi tysiąc opiekunek, ale żadna opiekunka nie zastąpi Babci”. Zapisałem je od razu, bo poruszyło moje serce. Dziś do tej myśli wracam, bo jak się okazuje, wiele rzeczy, zadań, nabiera nowego kształtu, innego kształtu, coś zastępuje coś, ktoś zastępuje kogoś. Czasem, gdy gra reprezentacja Polski w piłkę nożną, można usłyszeć miliony rad, wskazówek, lepszych rozwiązań. Wszyscy się znają na piłce, i każdy podjąłby lepsze decyzje, niż aktualny w tym momencie, trener reprezentacji. Wszyscy jesteśmy trenerami…, jednak kto ma na to boisko wybiec i reprezentować Polskę…

Jestem częścią Ruchu Światło-Życie, Rodzinnej gałęzi tego Ruchu, Domowego Kościoła, gram w tej drużynie, zostałem do niej powołany, i przyjąłem to powołanie. Raz są porażki, raz są sukcesy, jednak jestem częścią tej drużyny, ona potrzebuje mnie, a ja potrzebuje jej. Na dobre i na złe…

Warto znaleźć czas na spotkanie kręgu, trening czyni mistrzem, oczywiście zachowując wskazania wzajemnej troski o siebie. Mówimy czasem, że dopiero gdy ktoś umarł, doceniliśmy jego życie, i bardzo nam tej osoby brakuje. Tyle trudu kosztuje nas troska o nasz krąg, szkoda byłoby tego trudu… Zanim coś zastąpimy czymś, może warto chwilę pomyśleć, po co mi to coś zostało dane.

Poniżej kilka myśli, które zaczerpnąłem z pierwszego tygodnia rekolekcji ignacjańskich. Potrzebujemy siebie nawzajem. Potrzebujemy brania odpowiedzialności za nasz krąg, naszą wspólnotę. Wszystko będzie dobrze J

KIEROWNICTWO DUCHOWE

Tego samego dnia dwaj z nich byli w drodze do wsi, zwanej Emaus, oddalonej sześćdziesiąt stadiów od Jerozolimy. Rozmawiali oni z sobą o tym wszystkim, co się wydarzyło. Gdy tak rozmawiali i rozprawiali z sobą, sam Jezus przybliżył się i szedł z nimi. Lecz oczy ich były niejako na uwięzi, tak że Go nie poznali. On zaś ich zapytał: Cóż to za rozmowy prowadzicie z sobą w drodze? Zatrzymali się smutni. (…)

Tak przybliżyli się do wsi, do której zdążali, a On okazywał, jakoby miał iść dalej. Lecz przymusili Go, mówiąc: Zostań z nami, gdyż ma się ku wieczorowi i dzień się już nachylił. Wszedł więc, aby zostać z nimi. Gdy zajął z nimi miejsce u stołu, wziął chleb, odmówił błogosławieństwo, połamał go i dawał im. Wtedy oczy im się otworzyły i poznali Go, lecz On zniknął im z oczu. I mówili nawzajem do siebie: Czy serce nie pałało w nas, kiedy rozmawiał z nami w drodze i Pisma nam wyjaśniał? (…) (Łk 24, 13–35).

Cóż to za rozmowy prowadzicie ze sobą w drodze?

Osoby, które pragną prowadzić życie duchowo szybko uświadamiają sobie potrzebę kierownictwa duchowego. I chociaż wiadomo, że ostatecznym źródłem życia duchowego jest sam Bóg, to jednak narodzinom duchowym musi towarzyszyć drugi człowiek. Św. Teresa Wielka mówi o dużych szkodach w życiu wewnętrznym, jakie wyrządził jej brak kierownictwa duchowego: Nie miałam bowiem innego nauczyciela, który by mię rozumiał, choć go szukałam przez całe dwadzieścia lat od czasu, który tu opisuję, co mi wielką szkodę wyrządziło, tak iż po wiele razy cofałam się wstecz i o mało, że całkiem nie zginęłam.

Nasze rozważania oprzemy na Ewangelii o uczniach idących do Emaus. Ewangelia ta może nam powiedzieć bardzo dużo o kierownictwie duchowym. Jezus objawia się nam w niej jako najdoskonalszy wzór kierownika duchowego. Chrystus dołączając się do uczniów rozpoczyna swój dialog od pytania: Cóż to za rozmowy prowadzicie ze sobą w drodze? (Łk 24, 17). Jezus zachowuje się jak prawdziwy pedagog. Zaprasza najpierw uczniów, aby wypowiedzieli to wszystko, czym żyją.

Pierwszym etapem kierownictwa jest właśnie wypowiedzenie tego wszystkiego, czym człowiek żyje: swoich obaw, lęków, rozczarowań, poczucia winy, pragnień, oczekiwań, nadziei. Wszystkie bowiem ludzkie doświadczenia są miejscem działania Boga.

Kiedy człowiek odczuwa potrzebę wypowiedzenia swojego doświadczenia duchowego, wówczas jednocześnie rodzi się w nim wewnętrzny opór wobec mówienia o sobie. Człowiek, który poszukuje kierownictwa duchowego, często czuje się rozdarty pomiędzy chęcią zachowania swoich intymnych doświadczeń emocjonalnych i duchowych tylko dla siebie, a pragnieniem wypowiedzenia ich i poznania obiektywnej prawdy o nich. Głęboka potrzeba rozeznania swoich uczuć potwierdza na ogół autentyczność życia duchowego. Osoba, która prowadzi życie duchowe, nie chce iść własną drogą. Nie chce też sama wybierać sobie misji, ale pragnie służyć Bogu i ludziom zgodnie z wolą Bożą. To właśnie dążenie do prawdy staje się źródłem odwagi do pokonania oporów wewnętrznych. Wypowiadanie, zwłaszcza trudnych przeżyć, przynosi ulgę i uspokojenie.

Dwaj uczniowie idący do Emaus jeszcze przed przyłączeniem się do nich Jezusa wypowiadali nawzajem przed sobą swoje przeżycia. W ich spojrzeniu nie było jednak prawdy. Dlatego też utwierdzali się jedynie w odczuciu bezsensu i braku nadziei. Kiedy Jezus zadał im pytanie, o czym rozmawiają, zatrzymali się smutni. Jezus zachęca uczniów do wypowiedzenia przyczyn ich smutku, braku nadziei, rozczarowania.

Korzystając z kierownictwa duchowego winniśmy zdawać sobie sprawę, iż istotą kierownictwa nie jest nawiązanie serdecznej więzi emocjonalnej z kierownikiem, ale uzyskanie pomocy duchowej w dialogu z Bogiem. Rolę kierownika duchowego można by porównać do roli jaką odegrał Jan Chrzciciel wobec Chrystusa: Potrzeba, by On wzrastał, a ja się umniejszał (J 3, 30). W kierownictwie duchowym wzrastać ma więź wychowanka z Bogiem, jego duchowa dojrzałość, jego samodzielność.

RACHUNEK SUMIENIA

Pojęcie rachunek sumienia niełatwo jest zrozumieć. Budzi ono u wielu negatywne skojarzenia oraz niechęć. Słowo rachunek wzięte dosłownie może sugerować potrzebę jakiejś wręcz matematycznej dokładności w rozliczaniu się z Bogiem.

Zmyleni nie tylko samym pojęciem rachunku, ale przede wszystkim jurydycznym podejściem do wiary, próbujemy nieraz liczyć z wielką dokładnością zewnętrzne przejawy naszych grzechów i niewierności. Badając dokładnie to, co w grzechu jest tylko zewnętrzne, zapominamy nierzadko o istocie grzechu: o wewnętrznych przyczynach — o grzesznych motywacjach. I chociaż w przypadku poważnych grzechów ich liczba i rodzaj nie jest bez znaczenia i należy je wyznać w sakramencie pojednania, to jednak zawsze o istocie grzechu ostatecznie decyduje serce. W tym kontekście możemy zapytać: czym i jak zmierzyć siłę ludzkiej nienawiści, zazdrości, pychy i każdej innej pożądliwości, szczególnie wówczas, kiedy są one ukryte i nie ujawniły się jeszcze poprzez konkretne działania?

Pojęcie rachunek sumienia jest trudne do zrozumienia także dlatego, iż może kojarzyć się z rachowaniem się z samym sobą. Jeżeli sumienie człowieka zostało źle uformowane (a nie są to rzadkie przypadki), rachunek sumienia łatwo staje się dręczeniem siebie. Chore poczucie winy, którego nie umie się zauważyć, rodzi wówczas smutek, poczucie zniechęcenia, a nawet rozpaczy. Wiele osób szczerze pobożnych, rachując się często ze swoim sumieniem, nie zaznaje jednak wewnętrznego pokoju i radości z odpuszczenia win. Nie umieją bowiem oderwać się od siebie, by móc dostrzec miłosierdzie Ojca, który wychodzi naprzeciw grzesznemu człowiekowi, wzrusza się i z radością przyjmuje (por. Łk 15, 20).

Rachunek sumienia nie jest rachowaniem się niewolnika z panem, oskarżonego z sędzią, ucznia z nauczycielem. Rachunek sumienia jest dialogiem o wzajemnej miłości. Jest rozliczaniem się z miłości.

Warunkiem dobrze odprawianego rachunku sumienia jest uprzednie doświadczenie miłości Boga do człowieka. Nie odwrotnie. Praktyka rachunku sumienia zakłada, iż wierzymy głęboko, że Bóg zakochał się w człowieku.

Nasze życie duchowe wyraża się nie tylko w naszych relacjach z Bogiem, ale także w naszych więzach z bliźnimi. Dobre więzi z ludźmi zaczynają się od doświadczania wolności wewnętrznej wobec siebie samych. Wolność wobec siebie oraz wobec innych daje nam dopiero możliwość rzeczywistego korzystania z życzliwości i dobroci ludzi. W naszym ubóstwie emocjonalnym i duchowym winniśmy uczyć się przyjmować te okruszyny dobra, które ludzie nam ofiarują. Nie należy żądać od innych więcej miłości i pomocy, niż potrafią nam dać.

Odkrywanie obecności drugiego oraz wyjście ku innym może stać się dla nas ogromną pomocą w pokonywaniu fałszywej koncentracji na własnej słabości i grzechu. Wychodzimy ku bliźnim nie tylko w tym celu, aby korzystać z ich pomocy, ale także by udzielać jej potrzebującym. Nieraz najlepszym lekarstwem na zagubienie życiowe jest odkrycie bliźniego, który potrzebuje naszej pomocy.

Źródło: Józef Augustyn SJ, „Adamie, gdzie jesteś?”, Rozważania rekolekcyjne oparte na pierwszym tygodniu Ćwiczeń duchownych św. Ignacego Loyoli

OBRONA ŻYCIA

Obrona życia – nowenna za przyczyną św. Jana Pawła II

22 października Trybunał Konstytucyjny zdecyduje, czy wolno zabijać dzieci nienarodzone podejrzewane o chorobę lub niepełnosprawność. Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka, prowadzi kampanię edukacyjną na ten temat (na stronach www.pro-life.pl oraz www.bezwyjatkow.pl) pod hasłem „Konstytucja bez wyjątków” – czyli prawo do życia dla wszystkich.

22 października może być dniem historycznym, w którym wszystkie chore dzieci zyskają szansę na leczenie. Wiemy, że pozytywna edukacja pro-life jest kluczowa, ale teraz o wiele ważniejsza jest modlitwa! 

Nowenna Życia rozpocznie się 13 października (w dzień fatimski), a zakończy 21 października, w przeddzień posiedzenia Trybunału. Ufamy, że nie bez znaczenia jest fakt, że sędziowie będą orzekać 22 października, kiedy wspominamy św. Jana Pawła II, wielkiego obrońcę życia.

Katarzyna i Paweł Maciejewscy – para krajowa

broszura nowenna_druk

za:http://www.dk.oaza.pl/aktualnosci/obrona-zycia-nowenna-za-przyczyna-sw-jana-pawla-ii/

 

DZIEŃ DZIECKA UTRACONEGO

   W Dzień Dziecka Utraconego, 15 października 2020 roku, wszystkich, a szczególnie Rodziców, którzy utracili swoje dzieci przed lub po urodzeniu, zapraszamy na wspólną modlitwę do Sanktuarium Matki Bożej w Gietrzwałdzie.    

Ola i Janusz Prucnal- diakonia życia

                                                                                                                                                                     

PODZIĘKOWANIE

KOCHANI
11-10-2020 roku odbyła się Niedziela Świadectw, tym razem
w Parafii: bł. Anieli Salawy w Olsztynku.
Bardzo dziękujemy ks. Cezaremy Opalachowi za wygłoszoną w tym dniu homilię.
Serdeczne Bóg zapłać Ali i Jarkowi Dąbrowskim oraz Gosi i Pawłowi
Woźnickim za przybliżenie naszej wspólnoty poprzez wypowiedziane
świadectwo.

Alina i Janek Pilipienko – Para Diecezjalna
Gosia i Mirek Andruszkiewicz – Diakonia Ewangelizacji

MSZA WSPÓLNOTOWA

Serdecznie ,zapraszamy  rodziny ze wspólnoty Domowego Kościoła i sympatyków na Mszę Świętą, w niedzielę 11 października  godz.11.30 parafia Chrystusa Odkupiciela  Człowieka w Olsztynie(górny kościół).

Msza św w intencji małżeństw obchodzących swoje jubileusze małżeńskie w danym miesiącu

Diakonia modlitwy zaprasza na wspólny różaniec przed Mszą Świętą o godz.11.00.(górny kościół)

Ala i Janek Pilipienko – para diecezjalna

ODWAŻ SIĘ ŻYĆ DLA WOLNOŚCI

W dniu 26.09.2020 r. odbyła się 40 Ogólnopolska Pielgrzymka Krucjaty Wyzwolenia Człowieka do Wadowic. Tegoroczne miejsce spotkania członków KWC zostało wybrane nieprzypadkowo. 100 lat temu w tym mieście  urodził się i spędził młodzieńcze lata swojego życia Św. Jan Paweł II. Jego apel, abyśmy „przeciwstawiali się wszystkiemu, co uwłacza ludzkiej godności i poniża obyczaje zdrowego społeczeństwa” był duchowym natchnieniem do powołania dzieła Krucjaty.

Zawiązanie wspólnoty miało miejsce o godz.12:00 w kościele św. Piotra Apostoła. Następnie konferencję do zgromadzonych wygłosił ks. Mirosław Żak – moderator Diakonii Wyzwolenia Archidiecezji Krakowskiej. O godz. 14.00 w bazylice Ofiarowania Najświętszej Maryi Panny pod przewodnictwem biskupa pomocniczego Archidiecezji Krakowskiej Janusza Mastalskiego rozpoczęła się uroczysta Msza Święta.

W homilii biskup. J. Mastalski mówił o trzech „demonach, rujnujących nasze życie” – zwątpieniu, zniechęceniu i obojętności. Według niego drogą do „oddemonizowania własnego życia” jest zaufanie Bogu i „konsekwencja w pójściu za Panem”. To zaś, jak mówił, „kieruje nas                                 w przestrzeń, którą w obecnym czasie bardzo zdeformowaliśmy”.

– Mówiąc o tym myślę tutaj o miłości, która coraz częściej jest zdeformowana egoizmem, miłości, która nie jest już myśleniem w kategoriach „my”, „wy”, ale „ja” – tłumaczył biskup Mastalski.

– W walce z demonami nie można zapomnieć o miłości, która rozprasza smutki i cierpienia – zaznaczył. Dodał też, że „miłość, która generuje radość i pokój, potrzebna jest każdemu z nas, ale Bóg oczekuje od nas miłości przekładającej się na czyny, a więc miłości obdarzającej”.

– Nie zwątpcie, moi drodzy, w to, co robicie, w tę waszą ofiarę, abstynencję, trwanie przy wartościach – apelował bp Janusz Mastalski.

O godz. 16:15 w kościele Świętego Józefa w klasztorze Ojców Karmelitów Bosych na „wadowickiej Górce” rozpoczęła się Droga Krzyżowa. Rozważania poszczególnych stacji były przeplatane świadectwami członków Krucjaty Wyzwolenia Człowieka. Krótko przed godziną 18:00 moderator KWC – ks. Krzysztof Dukielski pobłogosławił uczestników nabożeństwa i zakończył pielgrzymkę.

Cieszymy się, że na tej jubileuszowej pielgrzymce KWC mogliśmy reprezentować Diakonię Wyzwolenia z naszej diecezji.

 

Gosia i Janusz Szczerba

 

 

 

 

NIEDZIELA ŚWIADECTW

Droga Wspólnoto

Ustalone są już terminy kolejnych Niedziel Świadectw najbliższa odbędzie
się:

11.10.2020 r. Olsztynek, Parafia bł. Anieli Salawy, ul. Wilcza 11.
Homilie podczas Mszy Św. o godz.: 9.00, 11.00, 17.00 wygłosi ks. dr
Cezary Opalach

„Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało” ( Łk 10, 2)

Gorąco prosimy o zaangażowanie się małżeństw do gotowości dania
świadectwa. Podzielenia się tym, co daje naszemu małżeństwu bycie we
wspólnocie, jakimi darami i łaskami Pan Jezus Nas obdarza, jak odmienia
nasze życie.

Małżeństwa, które zechcą dołączyć prosimy aby swoje świadectwa
przesłały  do ks. moderatora Cezarego Opalacha na adres mail:
cezary.opalach@uwm.edu.pl

Otoczmy modlitwą Ewangelizatorów, ks. Cezarego a także wszystkie
małżeństwa, które będą miały możliwość usłyszenia o Domowym Kościele i
być może skorzystają z zaproszenia do wspólnoty.

Zapraszamy do odwiedzania zakładki DIAKONIA EWANGELIZACJI

Gosia i Mirek Andruszkiewicz

DWANAŚCIE SPOJRZEŃ 2

W dniu dzisiejszym (30 września 2020r.) przypadała piąta rocznica podpisania przez papieża Franciszka dekretu o heroiczności cnót Franciszka Blachnickiego. Ostatniego kroku przed beatyfikacją, którą teraz może sprawić zatwierdzenie cudu za wstawiennictwem Czcigodnego Sługi Bożego. Dekret ten mówi, że kandydat na ołtarze żył w stopniu heroicznym wiarą, nadzieją i miłością.
Dzisiejszy dzień jest właściwy na premierę drugiego odcinka „Dwunastu Spojrzeń” zatytułowanego „Źródło”.
Podejmuje on wydarzenie narodzenia się do życia wiary przez Franciszka w celi śmierci oraz tego jak przez lata starał się wracać i rozumieć to co wydarzyło się owego pamiętnego dnia duchowego zmartwychwstania 17 czerwca 1942.

za:http://www.dk.oaza.pl/aktualnosci/spojrzenie-drugie-zrodlo/

INFORMACJE DIAKONII MODLITWY

INTENCJE MODLITEWNE ZGŁOSZONE WE WRZEŚNIU 2020

1889. Módlmy się o powrót do zdrowia dla Anielki.

1890.Módlmy się o światło i dary Ducha Świętego dla Wojtka i Karoliny, aby podjęli decyzję zgodnie z wolą Bożą.

1891. Módlmy się w intencji małżeństw naszej wspólnoty, które we wrześniu obchodzą jubileusze ślubów, aby wzrastały w wierze, nadziei i miłości a Pan Bóg błogosławił im i ich rodzinom.

1892. Módlmy się w intencji małżeństw Domowego Kościoła, aby w wypełnianiu zobowiązań widziały drogę do wzrostu duchowego i pogłębienia właściwych relacji w małżeństwach i rodzinach.

1893. Módlmy się za Henryka, Jana, Mariana o pogłębienie wiary i powrót do praktyk religijnych- sakramentu pokuty i Eucharystii.

1894. Módlmy się o pokój na świecie, aby konflikty były rozwiązywane bez użycia przemocy i ustały walki wszędzie, gdzie dochodzi do ataków zbrojnych.

Intencje modlitewne można zgłaszać na adres e- mail( zakładka DIAKONIE) lub telefonicznie 89 5426452.

Wspólny Różaniec diakonii modlitwy, w każdą drugą niedzielę miesiąca, w parafii Chrystusa Odkupiciela Człowieka w Olsztynie o godz. 11.00. Msza św. wspólnotowa o godz. 11.30.

Serdecznie wszystkich pozdrawiamy- Halina i Janusz Chowaniec.

HARMONOGRAM ZMIAN TAJEMNIC X,XI,XII 2020

ZGLOSZENIE-DO-DIAKONII-MODLITWY