OGÓLNOPOLSKA PIELGRZYMKA KWC

Droga wspólnoto !

Świętujemy w tym roku 40 rocznicę powstania Krucjaty Wyzwolenia Człowieka – Dzieła Niepokalanej Matki Kościoła, programu działania powstałego w strukturach Ruchu Światło – Życie, który włącza się  w nią w całości poprzez diakonię wyzwolenia (zob. http://www.kwc.oaza.pl/39-ogolnopolska-pielgrzymka-kwc).

Wszystkich, którym bliska jest sprawa wolności i trzeźwości

zapraszamy do udziału

w 39 Ogólnopolskiej Pielgrzymce Krucjaty Wyzwolenia Człowieka

na Jasnej Górze

Planujemy grupowy 2-dniowy wyjazd autokarowy z noclegiem (w Halach Noclegowych blisko Jasnej Góry) – wyjazd z Olsztyna w dniu 28.09. 2019 o godz. 8.00.

Po drodze chcemy się zatrzymać w Ośrodku Apostolstwa Trzeźwości w Zakroczymiu na Mszę św., zwiedzanie i obiad.

Przewidywany koszt: 135,00 zł od osoby. Liczba miejsc ograniczona.

Program Pielgrzymki KWC Niedziela 29 września 2019 Jasna Góra

10.00 Spotkanie w Auli Świętego Jana Pawła II

12.30 Msza święta w Kaplicy Cudownego Obrazu – Ks. Bp Krzysztof Włodarczyk

Posiłek

15.00 Droga Krzyżowa na Wałach Jasnogórskich

Powrót do Olsztyna bezpośrednio po zakończeniu Drogi Krzyżowej.

 

Zapisy i wpłaty przyjmuje (im szybciej tym lepiej – do 23.09.lub wyczerpania miejsc) i dodatkowych informacji udziela:  Zofia Szon tel. 508 824 292, e-mail: nowa.kultura09@wp.pl

ZPB-ZS.

 

ROZPOCZĘCIE NOWEGO ROKU FORMACYJNEGO

W Nowym Kawkowie spotkali się członkowie Ruchu Światło-Życie, by wspólnie rozpocząć nowy rok pracy.

Najmłodsi, młodzież, rodziny skupione w Domowym Kościele, ale też osoby dorosłe, samotne, którym bliska jest formacja Ruchu Światło-Życie. Wszyscy przyjechali do Nowego Kawkowa na spotkanie inaugurujące nowy rok.

Hasło roku formacyjnego brzmi: „Wolni i wyzwalający” i nawiązuje do 40-lecia działalności Krucjaty Wyzwolenia Człowieka. – Chodzi o wyzwolenie człowieka całościowo, od wszelkich form zniewolenia, uzależnień. Tworzymy środowisko, które jest oazą wolności, podajemy bratnią dłoń naszym bliźnim, którzy są w potrzebie, mają problem. To pomoc doraźna, rozmowa, dobre słowo, ale też świadectwo, pokazanie, że można żyć inaczej – mówi ks. Krzysztof Laska, moderator diecezjalny Ruchu Światło-Życie.

Podkreśla, że walka z uzależnianymi to nie tylko siła woli, ale również walka duchowa. – Podkreślał to często ks. Franciszek Blachnicki, że wstrzemięźliwość, to zobowiązanie połączone z modlitwą to nasza broń, i te 40 lat pokazuje, że to ogromna siła – mówi ks. Laska.

Łukasz Czechyra

za:https://olsztyn.gosc.pl/doc/5838644.Ruch-Swiatlo-Zycie-Nowy-rok-formacyjny

GALERIA ZDJĘĆ

ŚWIADECTWO Z REKOLEKCJI

W dniach 28.06 -14.07.2019 uczestniczyliśmy w Oazie Rodzin 1 stopnia w Krościenku. Jesteśmy w Domowym Kościele od 4 lat, a małżeństwem od 17 lat.  Ten rok pracy formacyjnej mało w nas zmienił. Zaczęły się pojawiać myśli czy to wspólnota dla nas. Czy nie jesteśmy tylko ze względu na znajomych?

Postanowiliśmy pojechać na rekolekcje, by się przekonać,  czy to wspólnota dla nas. Oczywiście zanim została podjęta decyzja, dużo wątpliwości było w naszym sercu. Chodziło o finanse, umówione wizyty lekarskie, uzyskanie urlopu, wyjazd bez żadnej znajomej rodziny, sezon działkowy,  a także kwestia składania dokumentów przez syna do liceum

No i dzień wyjazdu. Wstałam z wielkim bólem, żadne leki nie pomagały, tak więc wizyta w przychodni po silniejsze dawki. Ale wtedy myśl, że nie możemy się poddać. JEDZIEMY.

Krościenko, Centrum rekolekcyjne, Centrum Ruchu to miejsce gdzie wszystko się zaczęło. Dla nas też. Odnowiliśmy, a nawet na nowo w pełni świadomi przyjęliśmy wszystkie Sakramenty. Otworzyliśmy się na nowe relacje z innymi. Udział wzięło 12 małżeństw z całej Europy. Było to dla nas wielkim ubogaceniem, że ludzie przylatują z Irlandii, Anglii z małymi dziećmi (nawet 5 !), aby czerpać siły na cały rok. Poznaliśmy problemy tamtych kościołów i ludzi, którzy dzielili się głodem Eucharystii, Spowiedzi (potrafią 120 km jechać, aby skorzystać z sakramentu). Dla nas, którzy mamy kościoły na każdym osiedlu, godzin pełno do wyboru było to wielkie doświadczenie i postanowienie modlenia się za Kościół i powołania.

Każdy dzień przynosił nowe odkrycia, nowe doświadczenia czy to w Eucharystii, Namiocie spotkania, konferencjach czy spotkaniach w grupach. Otrzymaliśmy podpowiedzi i świadectwa na nasze rozterki małżeńskie, rodzinne, duchowe. Zrozumieliśmy i odkryliśmy, że mamy Słowo Boże, które daje nam siłę i motor. Jednak my nie znamy Pisma św.  Czytamy literaturę, a Pismo św, ani razu nie zostało przeczytane przez nas w całości.  Dzień Wspólnoty umocnił nas w jedności z Domowym Kościołem.

Organizacja planu dnia była tak ułożona, aby był czas na pogłębienie relacji rodzinnych. Tego czasu było wystarczająco, aby aktywnie i przyjemnie spędzić czas z rodziną. Zwiedziliśmy bardzo dużo, a zarazem przez taki czas nikt z nas nie był umęczony. Dzieci stwierdziły, że był to był czas rzeczywiście poświęcony tylko im. Jeśli chodzi o dzieci miały też swoją formację. 7 letnia Monika przychodziła codziennie z informacją jaka jest tajemnica, z nowymi faktami biblijnymi. Natomiast Ola i Marcin pomagali diakoni wychowawczej.  Odkryli Namiot Spotkania, rozmowy z kapłanem na tematy biblijne, których nie potrafili zrozumieć. Nawiązali nowe przyjaźnie i już po kilku dniach nie chcieli wyjeżdżać. A wracając syn powiedział, że dziękuje nam, że było bardzo fajnie (mimo, iż nie był chętny na wyjazd). Dziś dzieci myślą o swojej formacji.

Moglibyśmy dużo mówić o naszych odkryciach Dialogu małżeńskiego, Ks. Blachnickiego (który dotychczas był nam bardzo obcy) i Domowego Kościoła.

Modlitwa o uzdrowienie, która miała miejsce na rekolekcjach, była dla nas wielkim przeżyciem. Była ona, że tak powiem, w innym stylu niż zawsze braliśmy udział. Mąż bardzo się otworzył i prosił o łaskę zdrowia dla mnie. Po powrocie wizyta w poradni onkologicznej i wyszłam z uśmiechem , bo po 4 latach pożegnaliśmy się, bo guz zmalał. Wizyta u reumatologa w sierpniu i wyniki rewelacyjne, od kilku lat takich nie miałam, no i zejście ze sterydów.  CHWAŁA PANU!

To był najlepszy czas dla nas, naszego małżeństwa i rodziny. Wróciliśmy umocnieni w Bogu. My jako małżeństwo, ale i nasze dzieci, które mamy wychować w wierze.
Żałujemy, że tak późno pojechaliśmy.

Dorota i Radek

FILIALNA PIELGRZYMKA KWC

Filia pelplińska Domowego Kościoła dziękowała za 40-lecie dzieła sługi Bożego ks. Franciszka Blachnickiego.

Jubileuszowa pielgrzymka była okazją do dziękczynienia za dar Krucjaty Wyzwolenia Człowieka. Dzieło krucjaty powstało jako odpowiedź na apel św. Jana Pawła II: „Proszę, abyście przeciwstawiali się wszystkiemu, co uwłacza ludzkiej godności i poniża obyczaje zdrowego społeczeństwa…”. Polega na dobrowolnym wyrzeczeniu się alkoholu, by przez to pomóc tym, którzy zostali uwikłani w uzależnienie. Wyrzeczenie można podjąć na rok bądź na całe życie, stając się wtedy członkiem KWC.

W Gietrzwałdzie w pielgrzymce udział wzięły diecezje przynależące do tzw. filii pelplińskiej Domowego Kościoła. Są to diecezje: bydgoska, elbląska, gdańska, gnieźnieńska, pelplińska, toruńska i warmińska.

– Jesteśmy w KWC kilka lat, a od tego roku jesteśmy członkami. Przez to oddajemy Panu Bogu intencje tych, którzy potrzebują wolności, a kto wie, może za kilka lat będą to też nasze dzieci. To dar z siebie, który możemy dać Panu Bogu. To też forma świadectwa i zbieramy już owoce naszej decyzji. Spotykamy ludzi, którzy przestają pić, bo nas spotkali – mówią Katarzyna i Marcin Aszkiełowiczowie.

Pielgrzymi wzięli udział w Drodze Krzyżowej połączonej ze świadectwami, a po niej w Eucharystii, której przewodniczył ks. Wojciech Ignasiak, moderator krajowy KWC.

– Jubileusz KWC to okazja do dziękczynienia za życie sługi Bożego ks. Blachnickiego. Duchowa wolność dzieci Bożych to sens funkcjonowania krucjaty. Człowiek powołany jest do wolności opartej na prawdzie, miłości agape i świadectwie. Ludzie w obliczu różnych trudności przeżywają spory lęk, a on zamyka drogę do wolności. Ci, którzy się boją, uciekają w coś, co przez chwilę pozwoli im przetrwać. Dla jednych to będzie alkohol, dla drugich – używki, dla kolejnych – świat internetu. Ta ostatnia droga ucieczki stała się pułapką wielu osób. To często ludzie uwikłani w pornografię, odizolowani i pogubieni. Niezmiernie ważne jest, by ludzie trwali w krucjacie, a w ten sposób uwalniali innych – mówił duszpasterz.

Ostatnim puntem była koronka połączona z konferencją.

– Krucjata daje to nam niezmierną radość, ponieważ tę łaskę, którą dał nam Bóg, możemy wykorzystać dla tych, którzy są uzależnieni. Podjęliśmy wyrzeczenie w intencji naszych rodzin. Udało nam się zorganizować wesele bezalkoholowe, co było sporym szokiem w naszej rodzinie. Okazało się, że był to sukces, bo niektórzy nasi znajomi przekonali się, iż można świetnie bawić się bez alkoholu – mówią Edyta i Zenek Gastowie.

za: https://olsztyn.gosc.pl/doc/5823759.Pielgrzymka-Krucjaty-Wyzwolenia-Czlowieka-do-Gietrzwaldu

 

NOWA PARA DIECEZJALNA

Alina i Jan Pilipienkowie od nowego roku formacji będą odpowiedzialni za wspólnotę.

Ks. Dariusz Sonak: Wspólnota Domowego Kościoła jest Wam bardzo dobrze znana od wielu lat. Jak wyglądał początek Waszej drogi w tej wspólnocie?

Alina Pilipienko: 28 lat temu zaczęliśmy naszą przygodę. Przyszedł sąsiad i zaprosił nas na spotkanie rodzinne. Zdziwiliśmy się, że obcy ludzie chcą, byśmy uczestniczyli w ich rodzinnym wydarzeniu, ale poszliśmy. Okazało się, że było to spotkanie Domowego Kościoła, a oni wówczas byli parą diecezjalną. Dzisiaj już nie żyją, a byli to Elżbieta i Bolesław Kochańscy. Tak weszliśmy nie tylko do ich domu, ale na dobre weszliśmy do wspólnoty. Oni dzielili się z nami dobrem, drogą, którą sami przeszli w małżeństwie. Podjęliśmy decyzję, że chcemy też taką drogą pójść.

Bycie we wspólnocie to z pewnością piękna przygoda. Jednak nie każdy ze środowiska, w którym żyjemy, potrafi na to spojrzeć przychylnie i czasem pojawiają się trudności, a niekiedy odrzucenie. Co dla Was było trudnością?

Jan Pilipienko: Wspólnota umacnia nas w dążeniu do świętości – pojedynczo, w małżeństwie i we wspólnocie. Zwyczajnie jesteśmy w grupie ludzi, którzy żyją takimi samymi wartościami. Bez wątpienia ułatwia to kroczenie Bożą drogą. Z trudności pamiętam, jak wstąpiłem do Krucjaty Wyzwolenia Człowieka 24 lata temu, w dzień urodzin jednego z naszych czterech synów. Spotkałem się wtedy z różnymi reakcjami, a szczególnie u kolegów z pracy. Przeświadczenie, że ten, co nie pije, donosi, dominowało jeszcze na początku mojej krucjaty. Dzisiaj już to inaczej wygląda w społeczeństwie. Na tamten czas było to wyraźne niezrozumienie wyrzeczenia.

Od nowego roku formacyjnego przejmujecie funkcję pary diecezjalnej. Czym dla Was jest ten wybór i funkcja?

A.P.: Dla mnie to był szok. Mieliśmy wyjechać do rodziny na Pierwszą Komunię św. Zadzwonił telefon z informacją o wyborze i nie dowierzałam. Zgodziłam się na kandydaturę, ale nie przypuszczałam, że padnie na nas. Przed nami wzięcie odpowiedzialności za całą wspólnotę, za formację i małżeństwa. W sumie na dziś w diecezji jest 39 kręgów i 5 pilotowanych. Z każdego małżeństwa i kręgu trzeba się cieszyć. Zawsze jednak może być więcej. Nie chodzi o liczbę. Mamy nadzieję, że Duch Święty nas poprowadzi i pomoże w zachęcaniu do relacji z Bogiem i wspólnoty. Bez wątpienia zadaniem będzie ewangelizacja.

J.P.: Zostaliśmy pierwszy raz wybrani jako para diecezjalna. Mamy przyjaciół, którzy już byli parami diecezjalnymi, więc z pewnością będą służyć nam pomocą. Przed nami od zewnątrz organizacja rekolekcji wakacyjnych, pielgrzymki do Kalisza czy też dni wspólnoty. Od wewnątrz praca nad zobowiązaniami małżeńskimi, a szczególnie z dialogiem małżeńskim.

Jako para diecezjalna bierzecie odpowiedzialność za konkretnych ludzi zarówno przed Bogiem, jak i przed wspólnotą. Czy ten ciężar jest dla Was odczuwalny?

A.P.: Oczywiście, że tak. Wiem, że nie zostajemy sami, bez wsparcia najważniejszych. Pierwszy krok to zawierzenie Matce Bożej Gietrzwałdzkiej całej wspólnoty. Postanowiliśmy też raz w tygodniu Msze św. poświęcać w tej intencji. Od tego trzeba zacząć.

J.P.: Mieliśmy obraz Matki Bożej Gietrzwałdzkiej schowany pośród innych. Teraz musi być na honorowym miejscu i Ona ma nas wspierać. Sami sobie nie poradzimy.

za:https://olsztyn.gosc.pl/doc/5823221.Nowa-para-diecezjalna-Domowego-Kosciola

LIST KRĘGU CENTRALNEGO NA ROK FORMACYJNY 2019/2020

„WOLNI I WYZWALAJĄCY”

List kręgu centralnego Domowego Kościoła, gałęzi rodzinnej Ruchu Światło-Życie, na rok formacyjny 2019/2020

Droga Wspólnoto!

Temat roku formacyjnego „Wolni i wyzwalający” oraz znak tego roku będący herbem Krucjaty Wyzwolenia Człowieka (KWC) kierują nasze myśli ku dziełu zapoczątkowanemu 40 lat temu przez czcigodnego sługę Bożego ks. Franciszka Blachnickiego.

Krucjata Wyzwolenia Człowieka często kojarzy nam się jedynie z abstynencją od alkoholu, niekiedy rozumiemy ją jako pewien ciężar czy obowiązek. Stawiane pytania i podejmowane dyskusje w naszych wspólnotach na temat Krucjaty pokazują, że nie do końca jeszcze odkryliśmy, jakie są jej założenia i o co tak naprawdę w tym dziele chodzi. W gronie kręgu centralnego rozeznaliśmy, że tegoroczne spotkania kręgu na etapie formacji permanentnej, w nawiązaniu do tematu pracy rocznej, będą miały na celu odkrycie i pogłębienie znaczenia KWC i jej miejsca w formacji Domowego Kościoła.

Proponujemy, by każde spotkanie kręgu kończyło się modlitwą zawierzenia KWC. Jest to modlitwa do Niepokalanej Matki Kościoła ułożona przez ks. Franciszka Blachnickiego. Zawiera w sobie całą teologię, cel i metodę KWC. Niech zagłębianie się w jej treść pomoże nam lepiej zrozumieć ideę Krucjaty i skłoni nas do refleksji:

  • Jak rozumiem wolność?
  • Jakie zniewolenia odkrywam w swoim życiu osobistym, małżeńskim i rodzinnym?
  • Na jakim etapie drogi odkrywania i realizowania w życiu ideałów Krucjaty jestem?
  • Czy i na ile jest we mnie pragnienie i gotowość, by realizując postawę służby, podjąć dobrowolną abstynencję od alkoholu jako czyn miłości i podanie ręki bliźniemu?

Niech tych kilka pytań stanie się najpierw okazją do rachunku sumienia oraz rozmowy z Jezusem podczas Namiotu Spotkania, a potem do dialogu małżeńskiego i podzielenia się swoimi przemyśleniami w czasie wrześniowego spotkania kręgu.

Zdajemy sobie sprawę, że podejmowany temat dotyka wielu problemów i może rodzić dużo więcej pytań. W tym roku pracy formacyjnej pragniemy szukać odpowiedzi na te najbardziej nurtujące, by zrobić kolejny krok na drodze formacji „do coraz głębszego zrozumienia i zrealizowania postawy posiadania siebie w dawaniu siebie Chrystusowi i braciom” (z Aktu Konstytutywnego Ruchu Światło-Życie: https://www.oaza.pl/akt-konstytutywny/).

Ufamy także, że jako Domowy Kościół, gałąź rodzinna Ruchu Światło-Życie, zbliżymy się choć o krok do słów Założyciela wypowiedzianych przed laty:

„KWC jest w obecnej sytuacji prawdziwym testem weryfikującym dla Ruchu Światło-Życie. Jest sprawdzianem, czy Ruch poważnie traktuje swój najgłębszy charyzmat wyrażony w znaku Fos-Dzoe – Światło-Życie. (…) Jestem głęboko przeświadczony, że jeżeli Ruch Światło-Życie nie podejmie z głębokim przekonaniem i wielką gorliwością wezwania do służby wyzwolenia poprzez dzieło KWC, nie odpowie na skierowane do niego w obecnej chwili wezwanie Boże, nie odczyta należycie znaków czasu, nie spełni oczekiwań Papieża, Kościoła polskiego i narodu” (F. Blachnicki, Charyzmat i wierność, Carlsberg 1985, s. 202).

Zatem wyruszmy do walki o wolność i godność człowieka jako nowe wojsko Gedeona!

NIECO HISTORII…

Powołanie Krucjaty Wyzwolenia Człowieka postawił ks. Blachnicki jako zadanie przed odpowiedzialnymi i członkami Ruchu Światło-Życie w odpowiedzi na apel Jana Pawła II skierowany do Polaków u progu pontyfikatu, 23 października 1978 r.:

„Proszę, abyście przeciwstawiali się wszystkiemu, co uwłacza ludzkiej godności i poniża obyczaje zdrowego społeczeństwa, co czasem może aż zagrażać jego egzystencji i dobru wspólnemu, co może umniejszać jego wkład do wspólnego skarbca ludzkości, narodów chrześcijańskich, Chrystusowego Kościoła”.

Krucjata została uroczyście ogłoszona w obecności Papieża, Jemu oddana i przez Niego pobłogosławiona podczas pierwszej pielgrzymki do Polski 8 czerwca 1979 r. w Nowym Targu.

Od tego momentu minęło 40 lat. Warto uświadomić sobie, że słowa Jana Pawła II wypowiedziane w październiku 1978 r. są skierowane także do nas i są niezmiennie aktualne! Mówimy, że kochamy Jana Pawła II (w następnym roku będziemy obchodzić setną rocznicę jego urodzin), ale czy słuchamy i wprowadzamy w życie jego słowa? Ilu z nas – 50 tys. członków Domowego Kościoła – włączyło się w dzieło KWC?

O CO CHODZI W KRUCJACIE?

Dlaczego „krucjata”?

KWC realizuje swój cel poprzez stworzenie „kolumny ratunkowej” ludzi dobrej woli, którzy mają podjąć walkę o tę „ziemię świętą”, jaką jest każdy człowiek odkupiony przez Chrystusa. Słowo „krucjata” wskazuje na krzyż jako skuteczny znak ostatecznego zwycięstwa nad wszelkim złem. Krzyż, jako symbol dobrowolnej ofiary podjętej z miłości, jest jedyną drogą do skutecznego wyzwalania innych. Aby wejść w tajemnicę krzyża, trzeba pokonać lęk, dlatego zadaniem Krucjaty jest wyzwalanie ludzi z lęku.

Nie lękajcie się!

Ksiądz Franciszek Blachnicki wielokrotnie wskazywał, że źródłem niewoli jest lęk w sercu człowieka, będący ucieczką od prawdy. Wyzwolenie z lęku jest kluczem do wolności wewnętrznej człowieka. Dlatego słowa „Nie lękajcie się!” stały się hasłem KWC.

„Kto się nie boi, ten jest wolny, nawet kiedy znajduje się za kratami więzienia czy w obozie koncentracyjnym. To jest wolność synów Bożych, której nam nikt nie może odebrać, tylko my sami – przez lęk, przez strach. Wyzwolenie przez prawdę: «prawda was wyzwoli» (J 8,32). Wyzwoli nas wtedy, gdy będziemy mieli odwagę mówić prawdę, domagać się prawdy, świadczyć o prawdzie, czynić prawdę. To jest prawdziwa Krucjata Wyzwolenia Człowieka. To jest wielkie zadanie naszego Ruchu” (F. Blachnicki, http://www.kwc.oaza.pl/o-drodze-wyzwolenia).

Od abstynencji wielu do trzeźwości wszystkich

Nasz Założyciel mówił, że środek, który chcemy przyjąć, może się wydawać śmieszny, ale jest to środek bardzo prosty, dostępny dla każdego. Ów prosty środek to abstynencja – całkowite i dobrowolne wyrzeczenie się alkoholu jako napoju pod wszelką postacią i we wszelkiej ilości. Abstynencja nie obejmuje używania alkoholu w innym charakterze, np. jako lekarstwa, w celach liturgicznych oraz w potrawach. Nie chodzi więc o zwalczanie alkoholu jako takiego, ale o zwalczanie zwyczaju picia alkoholu. Podjęte zobowiązanie obowiązuje wszędzie, nie tylko w Polsce, ale także poza jej granicami – wszędzie mam być świadkiem wolności.

Dopiero życie dużej części społeczeństwa wolnej od lęku, zakłamania, ulegania złym obyczajom, może zaowocować skuteczną przemianą stylu życia całego narodu i chrześcijańskim poczuciem odpowiedzialności za życie rodzinne i zaangażowanie społeczne.

Modlitwa, post, jałmużna

Wyzwolenie jest możliwe tylko w Jezusie Chrystusie. Dokonuje się ono mocą Jego Ewangelii. Podstawowa droga Krucjaty oparta jest na trzech elementach:

ewangelizacji, czyli głoszeniu z wiarą i mocą Jezusa Chrystusa, który wyzwala człowieka,

modlitwie indywidualnej i wspólnotowej,

poście rozumianym jako całkowita abstynencja od alkoholu.

Modlitwa i post stanowią serce programu działania Krucjaty Wyzwolenia Człowieka. Taką drogę wskazał Chrystus apostołom, gdy doświadczali niemocy w walce ze złem. Modlitwa często jest jedynym środkiem pomocy, kiedy po ludzku nic nie da się zrobić. Ona również przemienia „działaczy” w pokornych świadków Bożego działania, a zniewolonych przyprowadza do źródła życia.

Abstynencja jest czynem miłości, wyzwolenia, podania pomocnej dłoni słabszym. Godłem diakonii wyzwolenia są splecione dłonie. To znak, że chcę przyjść z pomocą tym, którzy sami nie potrafią sobie pomóc.

„Chrystus stawia nam pytanie: «czy miłujesz mnie więcej, aniżeli ci?». Jeżeli miłujesz więcej, to zrób coś więcej. Abstynencja nie jest twoim obowiązkiem. Jeżeli czasem wypijesz kieliszek wina przy jakiejś okazji, nie zgrzeszysz. Możesz, jesteś wolny. (…) Do wszystkich swoich wiernych natomiast, do swoich uczniów, Chrystus kieruje pytanie: «Czy miłujesz mnie więcej?». Jeśli tak, to z miłości złóż ofiarę. Wyrzeknij się tego, co dla ciebie jest dozwolone. Złóż ofiarę” (F. Blachnicki, www.kwc.oaza.pl/o-krucjacie-wyzwolenia-czlowieka).

Deklaracja KWC

Członkowie KWC zobowiązują się do niepicia, nieczęstowania i niekupowania alkoholu oraz w miarę możliwości do uczestniczenia w spotkaniach i wydarzeniach KWC. Tworzą tym samym środowiska nowej kultury i nowego stylu życia; uczą także świętowania i spędzania wolnego czasu bez alkoholu, w radości chrześcijańskiej. Wszystko to czynią w poczuciu odpowiedzialności za dobro narodu i w przekonaniu, że w ten sposób mogą podać rękę tym, którzy pragną się wyzwolić od wewnętrznego i zewnętrznego przymusu (por. deklaracja KWC).

Włączenie w KWC

Najbardziej znanym momentem złożenia deklaracji KWC jest nabożeństwo odpowiedzialności i misji sprawowane w trzynastym dniu oazy tj. Dniu Wspólnoty w ramach Oazy Wielkiej. Składając deklarację KWC najpierw idziemy do ołtarza w szpalerze wyciągniętych nad nami rąk, a już na następnym Dniu Wspólnoty sami taki szpaler z rąk tworzymy i cieszymy się, że kolejne osoby włączają się w dzieło Krucjaty.

Aby złożyć deklarację KWC nie trzeba jednak czekać do wakacyjnych rekolekcji, możemy to zrobić na każdych rekolekcjach podczas ostatniej Eucharystii, na każdym Dniu Wspólnoty w diecezji, rejonie, czy też podczas Eucharystii przeżywanej w gronie swojej wspólnoty.

Świadectwo

Widocznym wyrazem przynależności do KWC jest świadectwo konkretnego stylu życia jej członków. „Każdy członek Krucjaty Wyzwolenia Człowieka jest żywym dowodem na wyzwalającą moc Boga, na to, że człowiek może zdecydować się na Nowe Życie, w którym realizuje ideały Nowej Kultury” (M. Krulak, http://www.wieczernik.oaza.pl/artykul/czyn-milosci_id1045).

Dla członków Domowego Kościoła – małżonków i rodziców – pierwszą i podstawową przestrzenią do dawania świadectwa są dzieci (i inni członkowie rodzin). Rodzice włączający się w dzieło Krucjaty pokazują dzieciom, że można i warto z czegoś zrezygnować – z miłości do Boga i bliźnich. W domu, gdzie nie ma alkoholu, gdzie nie jest on kupowany i stawiany na stole przy okazji posiłków czy uroczystości rodzinnych, łatwiej jest dzieciom zachować trzeźwość i wolność od innych zniewoleń. Dzieci są silniejsze psychicznie i emocjonalnie, potrafią oprzeć się namowom rówieśników, presji środowiska.

Odważne świadectwo wolnych ludzi jest szczególnie ważne teraz, gdy tak wiele zagrożeń czyha na rodzinę: konsumpcjonizm, seksualizacja dzieci, seksualizacja życia, przestrzeni publicznej, brak norm, wszechobecna choroba fonoholizmu, uzależnienie od internetu itd. (niektóre z tych tematów będą podjęte w tym roku w kolejnych numerach „Domowego Kościoła. Listu do wspólnot rodzinnych”). Modlitwa zawierzenia KWC może być inspiracją do modlitwy rodzinnej – włączenia dzieci w modlitwę w intencji tych, „którzy nie mogą już wyzwolić się o własnych siłach”.

Warto interesować się działaniami Krucjaty i włączać w różne inicjatywy podejmowane przez Ruch Światło-Życie w tej dziedzinie, jak choćby doroczna pielgrzymka KWC (w tym roku 29 września w Częstochowie: http://kwc.oaza.pl/39-ogolnopolska-pielgrzymka-kwc), spotkania modlitewne i formacyjne członków Krucjaty, kampanie społeczne (dotychczas: „Nie piję, bo kocham”, „Nierozerwalni”, „Ciąża bez alkoholu”), rekolekcje (np. ORDW), szkolenia (np. dla Lokalnych Liderów Trzeźwości) itd. Aktualne informacje można znaleźć na stronach internetowych Ruchu. Tam też znajdziemy informację o możliwości prenumeraty kwartalnika KWC „Eleuteria”: http://www.eleuteria.oaza.pl/.

Warto też samemu wyjść z inicjatywą – podjąć konkretne działania w swojej parafii, rejonie itd., jak np. przygotowanie modlitwy w Tygodniu Modlitw o Trzeźwość lub w sierpniu, w którym Episkopat Polski wzywa do podjęcia abstynencji, organizowanie uroczystości religijnych i towarzyskich bez alkoholu (np. wesela, sylwester, bale karnawałowe), pomoc osobom uzależnionym, praca profilaktyczna wśród dzieci i młodzieży, prowadzenie akcji interwencyjnej w sklepach prowadzących sprzedaż alkoholu nieletnim itd.

„Dzisiaj w naszym społeczeństwie jedynie abstynenci to ludzie wolni. Gdziekolwiek się znajdą, w jakimkolwiek towarzystwie, nie mają żadnych kompleksów, żadnego poczucia niższości. Są swobodni, weseli i oni zwyciężają. Oni są wolni i oni wyzwalają” (F. Blachnicki, https://www.oaza.pl/o-krucjacie-wyzwolenia-czlowieka/).

KWC – OWOC FORMACJI

Nasz stosunek do Krucjaty Wyzwolenia Człowieka jest swoistym lustrem, w którym możemy zobaczyć prawdę o nas samych i dać odpowiedzieć sobie na pytanie: na jakim etapie formacji jesteśmy aktualnie i na ile świadomie jesteśmy w stanie wejść całym sobą w charyzmat Ruchu dany ks. F. Blachnickiemu? Wyzwolenie w Chrystusie, z którego wypływa dzieło Krucjaty to jego integralna część.

Na etapie ewangelizacji i pilotowania małżeństwo pilotujące powstający krąg, żyjące charyzmatem Ruchu, powinno świadectwem swojego życia pokazać ideę życia w wolności. Ważne na tym etapie jest pokazanie dojrzewania do dawania siebie innym, gotowość do modlitwy za człowieka stojącego obok mnie oraz stawiania sobie wymagań na każdym etapie życia, a więc i na każdym etapie formacji. Para pilotująca poprzez swoje świadectwo służby i daru z siebie, świadectwo walki z wieloma własnymi zniewoleniami oraz uczestnictwa w dziele KWC, staje się potwierdzeniem dla małżeństw, które poznają drogę formacji w DK, że podjęcie ofiary abstynencji jest możliwe, radosne, daje wolność i przede wszystkim jest stylem życia, do którego są zaproszeni i mogą do niego stopniowo dorastać.

W kolejnych latach formacji, a zwłaszcza podczas realizacji tematów drugiego roku pracy (A i B) małżonkowie pogłębiają swoją duchowość wynikającą z sakramentu małżeństwa, opierając ją na fundamentach wiary. Drogę tę wyznaczają „Drogowskazy Nowego Człowieka” (tzw. „Dziesięć kroków ku dojrzałości chrześcijańskiej”). W dziewiątym kroku odkrywają prawdę, że „Nowa Kultura polega na uwolnieniu człowieka od wszystkiego, co poniża jego godność, oraz na rozwijaniu wartości osoby i wspólnoty we wszystkich dziedzinach życia” a także że „jest ona dziś bardzo potrzebną formą świadectwa i ewangelizacji”. To odkrycie prowadzi do deklaracji, że „świadectwem w tej dziedzinie będzie ofiara całkowitej abstynencji od alkoholu, tytoniu i wszelkich narkotyków oraz szerzenie kultury czystości i skromności jako wyrazu szacunku dla osoby.

Podczas Eucharystii na zakończenie II roku pracy członkowie kręgu na tym etapie formacji wyrażają swoją akceptację dla prawd wiary i ich spójności z życiem wyrażonym w „Drogowskazach Nowego Człowieka”, a jednocześnie potwierdzają swoją decyzję dążenia do świętości w jedności ze współmałżonkiem na drodze Domowego Kościoła. Zapalona świeca oraz otrzymany tekst Drogowskazów i „Zasad DK” są znakiem akceptacji ich treści i decyzji podążania według wyrażonych tam prawd. To kolejny ważny etap naszej formacji – moment świadomej akceptacji i przyjęcia w całości charyzmatu Ruchu.

Szczególnym czasem owocowania świadectwa o dziele Krucjaty jest czas rekolekcji. W programie rekolekcji przeżywanych w ramach formacji podstawowej są zaplanowane specjalne konferencje poświęcone KWC. Jednak temat Krucjaty powinien być podejmowany podczas każdych rekolekcji (w różnym wymiarze – w zależności od typu rekolekcji), zawsze też powinna być możliwość złożenia deklaracji (np. podczas Eucharystii kończącej rekolekcje).

Zgodnie z zasadą „życie z życia” można zaprowadzić innych tylko tam, gdzie samemu się doszło. Dlatego bardzo potrzebna jest troska o formację małżeństw posługujących na rekolekcjach. Pary diecezjalne powinny zadbać, by zarówno pary moderatorskie jak i animatorskie należały do KWC. Świadectwo diakonii rekolekcyjnej, możliwość porozmawiania w każdej chwili o dziele Krucjaty, o życiu w wolności, o trudnościach i radościach, jest przestrzenią, którą powinniśmy stworzyć uczestnikom rekolekcji.

Podejmowanie posług a KWC

Domowy Kościół jako gałąź rodzinna Ruchu Światło-Życie wychowuje swych członków do odpowiedzialności, do wolności, do dojrzałości, dając jednocześnie czas i przestrzeń tego wzrostu. Zasady DK mówią nam, jakie minimum naszej dojrzałości jest potrzebne na każdym etapie naszej formacji. Znamy sformułowania, że każde małżeństwo odpowiedzialne (od animatorów kręgu zaczynając) powinno kształtować w sobie postawę świadomego uczestnictwa w KWC („Zasady DK”, p. 32), że od małżeństwa pełniącego posługę pary rejonowej oczekuje się włączenia w dzieło KWC, że para diecezjalna jest w KWC, a para filialna czy krajowa jest członkiem KWC. Nie możemy jednak zapominać, że na każdym etapie formacji powinien nam przyświecać cel maksimum, tj. postawa diakonijna – odpowiedzialność za innych, posiadanie siebie w dawaniu siebie, miłość, której wyrazem jest ofiara.

Na żadnym też etapie nie ma mowy o włączeniu się w dzieło KWC tylko na czas posługi lub ze względu na posługę – np. podpiszemy deklarację, gdy zostaniemy wybrani parą diecezjalną (i zostaniemy w niej tylko tak długo, ile będzie trwała posługa). Gotowość podjęcia posługi wiąże się z dojrzałością w tej dziedzinie, jest owocem przebytej formacji. Deklaracja dołączenia się tylko na czas posługi jest objawem niezrozumienia KWC jako integralnej części charyzmatu Ruchu, w którym uczestniczy Domowy Kościół. Warto uświadomić sobie postawę Założyciela, który już na etapie formowania młodzieży nie bał się stawiać bardzo konkretnych wymagań w tym temacie:

„Odwaga wiary jest szczególnym darem Bożym, darem, który otrzymaliśmy w naszym Ruchu Światło-Życie. (…) W czym się ta odwaga wiary wyraża? Przede wszystkim w odważnym stawianiu wymagań” (F. Blachnicki, Prawda-Krzyż-Wyzwolenie, Carlsberg 1985, s. 9).

Od zawsze temat KWC prowokuje do wielu pytań, dyskusji, niekiedy rodzi wątpliwości. Dlaczego? Bo dotyka konkretów, stawia przed swoistym lustrem, pokazującym naszą (nie)dojrzałość. Warto, byśmy o tym dziele wiedzieli jak najwięcej, byśmy o nim czytali, opowiadali, dawali piękne świadectwo, a przede wszystkim z radością je podejmowali.

„Jeżeli nasza praca w oazach, w Ruchu Światło-Życie, jest pracą rzeczywistą, jeżeli w oazach działa Duch Święty, to potrzeba znaku zewnętrznego. Krucjata Wyzwolenia Człowieka musi wyjść z naszego ruchu. To jest logiczna konsekwencja, bo inaczej staniemy w pół drogi. (…) Musimy jeszcze bardziej się zmobilizować, poddać jednolitemu planowi działania i wielkodusznie, radośnie podjąć to wezwanie: «Serce wielkie nam daj, zdolne objąć świat». Trzeba nowych ludzi, którzy właśnie pokażą swoje nowe człowieczeństwo w świadectwie agape, w miłości ofiarnej, wyrzekającej się, podającej rękę słabym. (…) Każdy z nas musi dać Chrystusowi odpowiedź. Albo zaraz, albo później, po przemyśleniu sprawy. Niech to będzie odpowiedź modlitwy, która będzie wyznaniem naszej wiary w moc Chrystusa, ale niech to będzie także odpowiedź czynem. Ci z nas, którzy są gotowi, niech złożą Chrystusowi swoją deklarację włączenia się do Krucjaty Wyzwolenia Człowieka. A potem głośmy wszędzie odkrytą przez nas drogę ratunku. Bóg, nasz Pan nie przestał królować, działa nadal Jego moc i przez swoje narzędzia, przez nowe wojsko Gedeona, Bóg nas wyzwoli” (F. Blachnicki, https://www.oaza.pl/o-krucjacie-wyzwolenia-czlowieka/).

Niepokalana, Matko Kościoła! Wpatrując się w Ciebie, jako wzór Człowieka w pełni odkupionego i wyzwolonego i dlatego przez miłość bezgranicznie oddanego w Duchu Świętym Chrystusowi, uświadamiamy sobie wieloraką niewolę, w której są uwikłane nasze serca.

Pragnąc w pełni wyzwolić siebie i podać rękę naszym braciom oczekującym objawienia się w nich wolności synów Bożych, zbliżamy się do Ciebie i oddajemy się Tobie, aby wraz z Tobą, mocą tego samego Ducha, który bez przeszkód działał w Tobie, pełniej zrealizować swoją wolność w oddaniu się Chrystusowi a przez Niego – Ojcu.

W Twoje ręce składamy przyrzeczenie abstynencji od alkoholu i postanowienie całkowitego uniezależnienia się od niego, abyśmy mogli swoją wolnością wyzwalać naszych braci, którzy nie mogą już wyzwolić się o własnych siłach.

Pragniemy przez ten czyn miłości podać rękę i służyć naszym bliźnim, tak jak Chrystus, który z miłości ku nam uniżył samego siebie, przyjąwszy postać sługi. Oddajemy Ci całe dzieło Krucjaty Wyzwolenia Człowieka pragnąc, aby było ono Twoim dziełem i narzędziem w Twoim ręku dla wyzwolenia narodu.

Chcemy wraz z Tobą i z oddanym Ci całkowicie świętym Janem Pawłem II stanąć pod krzyżem Chrystusa, wyznając, iż tylko zjednoczenie z Nim w miłości, której wyrazem jest ofiara, może wyzwolić życiodajną i macierzyńską moc dla ratowania tych, którzy stali się niewolnikami dlatego, że utracili zdolność miłowania czyli posiadania siebie w dawaniu siebie.

Święty Stanisławie, Biskupie i Męczenniku, Patronie Krucjaty Wyzwolenia Człowieka, natchnij nas odwagą w dawaniu świadectwa i męstwem w obliczu trudności i prześladowań, abyśmy bez lęku pracowali nad odbudową ładu moralnego w naszej Ojczyźnie.

Święty Maksymilianie Kolbe, naucz nas miłować braci kosztem ofiary z siebie. Amen.

W imieniu kręgu centralnego Domowego Kościoła:

Katarzyna i Paweł Maciejewscy
para krajowa DK

Ks. Krzysztof Łapiński
moderator krajowy DK

Krościenko, 14 sierpnia 2019 r., we wspomnienie św. Maksymiliana Kolbego, patrona KWC

 

Materiały służące pogłębieniu treści KWC:

Pozycje ks. Franciszka Blachnickiego:

Krucjata Wyzwolenia Człowieka. Podręcznik, Kraków 2017.

Abstynenckie credo, Kraków 2009.

Wolni i wyzwalający, Kraków 2010.

Ewangelia wyzwolenia, Kraków 2001.

Godność osoby a czystość i wstydliwość, Kraków 2019.

Prawda-Krzyż-Wyzwolenie. Ku polskiej teologii wyzwolenia, Kraków 2017.

Postsovieticum czyli nie wolno ci być niewolnikiem, Kraków 2004.

Wyzwoleni w Chrystusie. Podręcznik ORDW i parafialnych rekolekcji Ewangelia Wyzwolenia, Kraków 2009.

Inne pozycje:

  1. Danielski, Wyzwoleni, by wyzwalać, Kraków 2014.
  2. Wilczyńska, Wychowawca wolnych ludzi, Kraków 2018.

Strony internetowe:

www.kwc.oaza.pl – strona Krucjaty Wyzwolenia Człowieka

www.eleuteria.oaza.pl – strona kwartalnika KWC „Eleuteria”

www.odwaga.org.pl – strona ośrodka „Odwaga” proponującego pomoc duchową i terapeutyczną osobom o niechcianych skłonnościach homoseksualnych oraz ich rodzinom

http://www.dk.oaza.pl/archiwum/ListDKarch/127.pdf – „Domowy Kościół. List do wspólnot rodzinnych”, nr 127 (temat numeru: Krucjata Wyzwolenia Człowieka – walka o twoją wolność)

http://www.wieczernik.oaza.pl/tematy/krucjata-wyzwolenia-czlowieka-185_id59 – „Wieczernik”, nr 122

 

Ważne daty w planie pracy Ruchu 2019/2020

Podsumowanie pracy rocznej DK 2019 – Rzeszów – 13-15 IX 2019 r.

Kongres diakonii KWC – Częstochowa – 28 IX 2019 r.

Pielgrzymka KWC – Częstochowa – 29 IX 2019 r.

Dni wspólnoty Ruchu Światło-Życie – 20 X, 8 XII 2019 r., 15 III, 26 IV 2020 r.

Dni wspólnoty diakonii diecezjalnych (DWDD) – 23 XI 2019 r., 28 III 2020 r.

Niepokalane Poczęcie NMP – Święto patronalne Ruchu Światło-Życie – 8 XII 2019 r.

Niedziela Świętej Rodziny – Święto patronalne Domowego Kościoła – 29 XII 2019 r.

Spotkanie odpowiedzialnych Domowego Kościoła – Zduńska Wola – 17-19 I 2020 r.

Kongregacja Odpowiedzialnych – Częstochowa – 28 II-1 III 2020 r.

Centralna Oaza Matka – Krościenko – 29 V-1 VI 2020 r.

Pielgrzymka Domowego Kościoła do Kalisza – 16 V 2020 r.

ODESZŁA DO PANA

W  dniu 06.08. 2019 r. odeszła do Pana śp. Irena Gowarzewska-Machura

mama Jacka Machury.

Uroczystości żałobne rozpoczną się 9.08.o godz 9.45 w kaplicy miejskiej przy ul. Mariańskiej,

skąd o godz 10.15 wyruszymy do kościoła MB Różańcowej na mszę św. żałobną.

Łącząc się w żalu i smutku składamy kondolencje i wyrazy współczucia.

Alina i Jan Pilipienko- para diecezjalna

Ks. Mariusz Grabas- moderator diecezjalny

wraz z całą wspólnotą Domowego Kościoła.

Otoczmy modlitwą zmarłą  Irenę, Jacka i Małgorzatę  oraz całą rodzinę.

WAKACYJNY DZIEŃ SKUPIENIA DIAKONII EWANGELIZACYJNEJ W PIECKACH

 

W pierwszą wakacyjną  sobotę członkowie Diakonii Ewangelizacyjnej oraz pragnący posługę w niej podjąć  spotkali się na wakacyjnym dniu skupienia w parafii Matki Bożej Różańcowej w Pieckach koło Mrągowa.  Ciepły czerwcowy dzień sprzyjał spotkaniu zarówno w murach świątyni jak też w ogrodzie gospodarzy spotkania, Asi i Wojtka.

Mszę Świętą celebrował ks. kan.  Cezary Opalach, opiekun duchowy diakonii . W homilii nawiązał do ewangelicznej przestrogi przed służeniem dwom panom. Ulegnięcie bowiem tej pokusie unieszczęśliwia życie osobiste, małżeńskie i rodzinne. Kierując zaś nasze myśli w kierunku zaufania Bogu podkreślił zawołanie Pana pod adresem Świętego Pawła: „Wystarczy ci mojej łaski! Moc bowiem w słabości się doskonali.” (2 Kor 12,9)

Nad liturgiczną częścią spotkania czuwali moderatorzy pieckowskich kręgów DK (proboszcz i wikariusz) a jeden z nich pełnił też posługę jednania w konfesjonale i przybył na część drugą.

Po Mszy Świętej nastąpiła Adoracja Najświętszego Sakramentu. W milczącej modlitwie, zachęceni przez celebransa, wielbiliśmy Boga I dziękowaliśmy Mu za wszelkie dobro, jakiego w dziele ewangelizacji doświadczyliśmy w minionym roku w naszej warmińskiej archidiecezji.  A na zakończenie tej formy modlitwy podeszliśmy procesyjnie do ołtarza, by otrzymać indywidualne błogosławieństwo.

Po adoracji, przy śpiewie pieśni „Zjednoczeni w Duchu” stanęliśmy  w kręgu i wielbiliśmy Boga, wyrażając radosną wdzięczność ze spotkania się w Jego imię. Po zrobieniu pamiątkowego zdjęcia udaliśmy się na dalsze świętowanie ‘dnia, który dał nam Pan’.

Po kuluarowych rozmowach, podczas częstowania się tłustościami i słodkościami, wśród zieleni otaczającej pieckowską przychodnię lekarską, nastąpił też czas na dzielenie się ewangelizacyjnymi doświadczeniami, bogatego w wydarzenia kolejnego roku formacji i posługi.

Wybrzmiała w nim wdzięczność Bogu i ludziom za powstające nowe kręgi  DK, za młode wiekiem (i duchem) małżeństwa zafascynowane naszą wspólnotą. Ks. Cezary wskazał na potrzebę kontynuacji podejmowanych dzieł ewangelizacyjnych, szczególnie Wieczorów Małżeńskich połączonych z randką małżeńską jak też spotkań z rodzicami przystępującymi do Pierwszej Komunii Świętej. Dzielono się również spotkaniami z ludźmi, w wyniku których osoby niewierzące stawały się na powrót osobami wierzącymi.

Na  ważny aspekt zaangażowania się w posługę na rzecz ewangelizacji zwróciło uwagę jedno z obecnych małżeństw: „W trakcie pełnienia służby jesteśmy nie tylko bliżej Boga ale i bliżej siebie nawzajem, jesteśmy razem, we dwoje!”

Był to dobry czas, który oby dodał nam sił jak też inspirował do dalszego posługiwania na ewangelizacyjnym polu naszej diecezji, wszak do zrobienia w tej dziedzinie jest jeszcze wiele. Zapotrzebowanie na pielęgnowanie duchowości małżeńskiej w oparciu o pomoc Jezusa Chrystusa tudzież zakorzenionej w Nim wspólnoty, wciąż jest ogromne.

Grzegorz Joachim Jarmużewski

ZAKOŃCZENIE ROKU FORMACYJNEGO W REJONIE MRĄGOWO

 

Wspólnota DK rejonu Mrągowo zakończenie 33 roku formacji przeżywała w pierwszą wakacyjną niedzielę w  parafii św. Rafała Kalinowskiego w Mrągowie, na Osiedlu Grunwaldzkim ,nad słynnym jeziorem Czos.

Mszę Świętą celebrował ,pod nieobecność  proboszcza – moderatora rejonowego ks. kan. Roberta Kaniowskiego , który modlił się za nas na pielgrzymce do Medjugorie, wikariusz – ks. Adrian Dynda. Kapłan polecił modlitwie wiernych naszą wspólnotę i zaprosił wszystkich do pójścia jej drogą. Polecił też Bogu wszystkich ojców z racji przypadającego w tym dniu Dnia Ojca. W miejsce homilii odczytał list EP na temat ostatnich aktów profanacji w Polsce. Po Eucharystii w ramach ekspiacji odśpiewaliśmy pieśń  „Święty Boże, święty mocny”.  Istniejący przy parafii krąg DK włączył się w służbę liturgiczną  oraz Liturgię Słowa.

Dalszym etapem wspólnej modlitwy była Adoracja Najświętszego Sakramentu, podczas której rozważania prowadziła ustępująca para rejonowa Jola i Zbyszek Krajczyńscy.  Przed jej rozpoczęciem przedstawiła też ona swoich następców, Marzennę i Grzegorza Zdanuk. Nowa para podziękowała za powierzenie jej tak odpowiedzialnego zadania i mając świadomość bycia narzędziem w ręku Boga poprosiła o modlitwę w swej intencji.

Jola i Zbyszek dziękowali w modlitwie za miniony rok a zarazem za trzy lata posługi jako para rejonowa.  Dziękowali moderatorom i parom animatorskim, z którymi przyszło im współpracować. Polecili też Bogu nową parę rejonową oraz nowe pary animatorskie.

Po błogosławieństwie zrobiliśmy sobie jeszcze pamiątkowe zdjęcie, trwając w radości spotkania we wspólnocie, która od wielu już lat prowadzi nas do Boga a przez Niego do siebie nawzajem w małżeństwach i w rodzinach.

 

Grzegorz Joachim Jarmużewski

INFORMACJE DIAKONII MODLITWY

Informacje Diakonii Modlitwy

INTENCJE MODLITEWNE ZGŁOSZONE OD KWIETNIA DO CZERWCA 2019

  1. Módlmy się w intencji dobrego przygotowania Michała do sakramentu bierzmowania, o potrzebne łaski i dary Ducha Świętego dla całej rodziny.
  2. Módlmy się w intencji Edyty, która jest w stanie błogosławionym, o zdrowie dla niej i jej dziecka oraz o potrzebne łaski.
  3. Prośmy Boga o pogłębienie miłości w małżeństwach, które w kwietniu obchodzą jubileusze ślubów oraz błogosławieństwo Boże dla ich rodzin.
  4. W intencji Reni , o światło Ducha Świętego i potrzebne łaski dla całej rodziny.
  5. Przez serce Maryi proszę o dary Ducha Świętego, abym była piękną kobietą, stanowczą, wymagającą, wrażliwą, ufną i odważną jak Estera, O łaskę uwolnienia od pychy i zazdrości, o umiejętność roztropnego szanowania siebie, o przebaczenie bolesnej przeszłości oraz krzywdzicielom. Wiesia
  6. Prosimy o modlitwę w intencji Oli i Roberta z okazji pierwszej rocznicy Sakramentu Małżeństwa, o wzrost miłości i jedności w ich małżeństwie, Boże błogosławieństwo i opiekę Matki Najświętszej.

1704.Módlmy się o dobre owoce rekolekcji ORAR II stopnia w Pieniężnie( 8-12 maja 2019). Niech Duch Święty obdarza swoimi darami prowadzących te rekolekcje, uczestników oraz osoby, które służą pomocą.

  1. Módlmy się w intencji ks. Cezarego Opalacha, małżeństw głoszących świadectwa oraz wszystkich, którzy usłyszą te świadectwa podczas Mszy św. 12.05.2019r. w parafii św. Apostołów Piotra i Pawła w Pieniężnie.
  2. Módlmy się o powrót do zdrowia Wiesława, który 21. 05 będzie poddany operacji onkologicznej.
  3. Módlmy się w intencji Bogdana obchodzącego 60-te urodziny. Dziękujemy Bogu za dotychczasową opiekę nad nim i jego rodziną. Prosimy o błogosławione dalsze lata jego życia.

1708.Prosimy o modlitwę w intencji Joanny, Hanny, Janka i Krystiana. W intencji Hani o rozpad związku z mężczyzną niewłaściwym( rozwiedziony). Prosimy Cię Panie o właściwe decyzje podejmowane przez córkę Joannę , aby dla niej były ważne dzieci, wychowanie ich a nie zajmowanie się drugim mężczyzną. Módlmy się o właściwy wybór dla Janka i wiarę dla niego.

  1. Prosimy w intencji Krystiana o dobre przygotowanie do sakramentu małżeństwa i wybór właściwej drogi.
  2. O zdrowie, wytrwałość i siły w chorobie dla Elżbiety.
  3. O dar uzdrowienia z choroby nowotworowej Ani, matki 5-letniej córki.
  4. Prosimy o modlitwę w intencji wyzwolenia z nałogu alkoholowego dla Michała, łaskę głębokiej wiary dla niego i jego rodziny.
  5. O łaskę głębokiej wiary i błogosławieństwo Boże dla Macieja i jego rodziny.
  6. Módlmy się w intencji małżeństw, które w maju obchodzą jubileusze zawarcia sakramentu małżeństwa, aby Bóg błogosławił im i ich rodzinom i prowadził do świętości.

1715.Módlmy się za śp. Jakuba, o Boże miłosierdzie dla niego i potrzebne łaski dla jego rodziców.

Proszę o modlitwę za śp. Jakuba o radość życia wiecznego, wieczny odpoczynek w obecności Boga, a dla rodziców Emilii i Tomka o siły i niezbędne dary Ducha Świętego w przeżywaniu tej tragedii.

  1. Powierzamy Bogu nasz wyjazd i pobyt w sanatorium prosząc o Boże błogosławieństwo i opiekę Maryi, naszej Matki i św. Józefa dla nas oraz tych wszystkich, których postawisz Panie na naszej drodze- personel i kuracjuszy.

Powierzamy Tobie Panie nasze dzieci i ich rodziny, wszystkie ich plany, podróże, przedsięwzięcia. Oświeć ich światłem Duch Świętego. Jezu ,Ty się tym zajmij.

  1. Proszę o udaną operację dla Ryszarda. Proszę o światło Ducha Świętego dla prowadzących zabieg oraz o potrzebne łaski dla operowanego. Bóg zapłać. Operacja 11.06 w szpitalu wojewódzkim.
  2. Módlmy się w intencji Mirosława o dary Ducha Świętego, znalezienie pracy i potrzebne łaski, błogosławieństwo Boże dla całej rodziny.
  3. Módlmy się w intencji małżeństw Domowego Kościoła, które mają jubileusze ślubów w czerwcu, aby małżonkowie obdarzeni potrzebnymi łaskami wspólnie kroczyli drogą świętości.

 

Intencje modlitewne można zgłaszać telefonicznie( 895426452) lub na adres e- mail (podany na stronie internetowej w zakładce Diakonie)

Wszystkich serdecznie pozdrawiamy.

Halina i Janusz Chowaniec

HARMONOGRAM VII- IX 2019

 

ZAKOŃCZENIE ROKU PRACY I NOWE PARY ODPOWIEDZIALNE

W niedzielę 16.06.19. odbyło się w Gietrzwałdzie spotkanie Domowego Kościoła Archidiecezji Warmińskiej kończące i podsumowujące rok pracy 2018/2019.

   Spotkanie rozpoczęło się krótkim zawiązaniem wspólnoty, jak zwykle przy figurce objawień, po czym odmawiając Różaniec  ruszyliśmy w stronę źródełka. Po Różańcu miała miejsce konferencja na temat posługi i formacji w Domowym Kościele wygłoszona przez ks. dr Zdzisława Kieliszka . Uroczystą Eucharystię celebrował  ks. Mariusz Grabas -moderator diecezjalny DK. W czasie Eucharystii do grona członków Domowego Kościoła zostały przyjęte nowe pary z kręgów pilotowanych. Zostały też przedstawione nowe pary rejonowe, a parom rejonowym kończącym posługę podziękowanie przekazała para diecezjalna. W Rejonie Katedra nową Parą Rejonową zostali Anna i Andrzej Częczek, w Rejonie Odkupiciel Joanna i Piotr Wajler, w Rejonie Mrągowo Marzena i Grzegorz Zdanuk. 

Bardzo dziękujemy również parom, które wyraziły gotowość podjęcia posługi pary diecezjalnej, z trzech przedstawionych kandydatur ks. Arcybiskup wskazał nową Parę Diecezjalną, zostali nią Alina i Jan Pilipienko.

Nowo wybranym parą odpowiedzialnym życzymy światła Ducha Świętego na czas posługi.

   Po Mszy Świętej udaliśmy się na agapę do ogrodów gietrzwałdzkich, gdzie przygotowane było ognisko, kiełbaski i inne pyszności dostarczone  przez uczestników spotkania. Można było wziąć udział w loterii fantowej, a do zabawy w rytm muzyki z różnych rejonów świata zapraszał profesjonalny wodzirej Szymon Puławski, który prowadził zabawę i do niej skutecznie zachęcał.

   Rozpoczynając wakacje nie zapominajmy o Panu Bogu. Tym, którzy zamierzają uczestniczyć, czy też prowadzić różne formy wakacyjnych rekolekcji życzymy aby zaczerpnęli jak najwięcej z Bożych Darów. Wszystkim życzymy dobrych, błogosławionych wakacji.

Uroczyste Rozpoczęcia Roku Pracy odbędzie się 7.09. 2019 r. już dziś serdecznie zapraszamy całą wspólnotę a w szczególności wszystkie pary odpowiedzialne.

Gosia i Janusz Szczerba